donderdag 24 mei 2012
Versie 3.00
Webcam Overzicht
In memoriam: Antoon van Schaik, de burgemeester van de Groenedijk
Gepubliceerd: 2008-05-12
door: Stadsredactie
Van Schaik tijdens zijn honderdste verjaardag vorig jaar
Wie kende hem niet langs en rond de Groenedijk in Leidsche Rijn? Antoon van Schaik woonde zestig jaar aan het eeuwenoude dijkje dat door de bouw van Leidsche Rijn midden tussen de woonwijken Langerak en Parkwijk kwam te liggen.
Zijn geboortehuis aan de Hogeweide werd gesloopt, zijn roots aan de Groenedijk lagen nog voor het oprapen. Trots was hij toen hij in december 1997 als eregast aanwezig mocht zijn toen Wim Kok de eerste paal voor Leidsche Rijn sloeg aan het Klifrakplantsoen. Ook bij het uitreiken van de eerste sleutel, krap een jaar later, was Van Schaik van de partij. En nu is hij dan toch overleden.
Eind vorig jaar kwam Annie Brouwer nog op bezoek tijdens zijn eeuwfeest en daar was hij erg trots op. Ook dat hij altijd zelfstandig kon blijven wonen aan zijn dijk. Op zijn huis prijkt ook een mooi bord, gekregen van zijn buurtgenoten: Antoon van Schaik, burgemeester van de Groenedijk. Van diezelfde buurtbewoners kreeg hij een eigen bank met koperen plaat in Park Hoge Weide, dat achter zijn huis kwam te liggen. Bovenop de Put van Kraal, zoals de smerige afvalstortplaats vroeger werd genoemd.
Bij zijn honderdste verjaardag was ook de pers hem niet vergeten. Antoon bedankte toen wederom de `nieuwe' buurtbewoners die destijds meehielpen een nieuwe steiger achter zijn huisje te krijgen. Van Schaik destijds: “Toen ze hier in 1999 de sloot gingen verbreden, achter mijn huis, zakte mijn oude steiger in elkaar. En ik genoot juist zo enorm van dat plekje. Vroeger lag er een plank over de sloot en wandelde ik zo de weilanden in. Natuurlijk is het jammer dat dat niet meer kan, maar nu kan ik tenminste heerlijk aan het water zitten en daar geniet ik erg van."
De afgelopen weken ging het opeens slecht met de eeuwling. Brak met een val zijn ribben. Kreeg daar overheen een longontsteking. En ja, toen kon hij niet meer blijven op zijn geliefde stek. Er was zelfs sprake van een verzorgingstehuis in Leeuwarden, omdat er in de Utrechtse regio niets voorhanden was. Dat heeft Antoon van Schaik gelukkig niet meer hoeven meemaken. De streng gelovige katholiek verliet op tweede Pinksterdag voor het laatst zijn geliefde stek. En, zoals hij zonder schroom durfde vertellen, inderdaad tussen zes plankjes. Buurtgenoten hadden de vlag half stok zoals dat alleen op de Groenedijk kan. Zijn mooie ligusterhaag, altijd strak door Antoon zelf geknipt in kantelen, zag er niet meer zo strak uit als anders. De kasteelheer is heengegaan.
(WdH)
Wie kende hem niet langs en rond de Groenedijk in Leidsche Rijn? Antoon van Schaik woonde zestig jaar aan het eeuwenoude dijkje dat door de bouw van Leidsche Rijn midden tussen de woonwijken Langerak en Parkwijk kwam te liggen.
Zijn geboortehuis aan de Hogeweide werd gesloopt, zijn roots aan de Groenedijk lagen nog voor het oprapen. Trots was hij toen hij in december 1997 als eregast aanwezig mocht zijn toen Wim Kok de eerste paal voor Leidsche Rijn sloeg aan het Klifrakplantsoen. Ook bij het uitreiken van de eerste sleutel, krap een jaar later, was Van Schaik van de partij. En nu is hij dan toch overleden.
Eind vorig jaar kwam Annie Brouwer nog op bezoek tijdens zijn eeuwfeest en daar was hij erg trots op. Ook dat hij altijd zelfstandig kon blijven wonen aan zijn dijk. Op zijn huis prijkt ook een mooi bord, gekregen van zijn buurtgenoten: Antoon van Schaik, burgemeester van de Groenedijk. Van diezelfde buurtbewoners kreeg hij een eigen bank met koperen plaat in Park Hoge Weide, dat achter zijn huis kwam te liggen. Bovenop de Put van Kraal, zoals de smerige afvalstortplaats vroeger werd genoemd.
Bij zijn honderdste verjaardag was ook de pers hem niet vergeten. Antoon bedankte toen wederom de `nieuwe' buurtbewoners die destijds meehielpen een nieuwe steiger achter zijn huisje te krijgen. Van Schaik destijds: “Toen ze hier in 1999 de sloot gingen verbreden, achter mijn huis, zakte mijn oude steiger in elkaar. En ik genoot juist zo enorm van dat plekje. Vroeger lag er een plank over de sloot en wandelde ik zo de weilanden in. Natuurlijk is het jammer dat dat niet meer kan, maar nu kan ik tenminste heerlijk aan het water zitten en daar geniet ik erg van."
De afgelopen weken ging het opeens slecht met de eeuwling. Brak met een val zijn ribben. Kreeg daar overheen een longontsteking. En ja, toen kon hij niet meer blijven op zijn geliefde stek. Er was zelfs sprake van een verzorgingstehuis in Leeuwarden, omdat er in de Utrechtse regio niets voorhanden was. Dat heeft Antoon van Schaik gelukkig niet meer hoeven meemaken. De streng gelovige katholiek verliet op tweede Pinksterdag voor het laatst zijn geliefde stek. En, zoals hij zonder schroom durfde vertellen, inderdaad tussen zes plankjes. Buurtgenoten hadden de vlag half stok zoals dat alleen op de Groenedijk kan. Zijn mooie ligusterhaag, altijd strak door Antoon zelf geknipt in kantelen, zag er niet meer zo strak uit als anders. De kasteelheer is heengegaan.
(WdH)