Er was ooit een wethouder Openbare Ruimte in Utrecht die begon te trillen wanneer de raad van zomerreces terug kwam. Hij kreeg namelijk onmiddellijk vragen over de staat van het asfalt, openbaar groen, het vele zwerfvuil en de wateroevers in de stad. Die raadsleden hadden namelijk in Zwitserland, Duitsland en Frankrijk goed onderhouden wegen, strakke groene plantsoenen, vrolijke bloembakken en kabbelende beekjes gezien. Waarom dat niet in Utrecht kon?

Hetzelfde gebeurde ook wel de burgemeester. In de raadscommissie die over de veiligheid gaat kwamen na de zomer altijd vragen over de zichtbaarheid van de agenten op straat. Vooral de Spanje-, Italië- en Frankrijkgangers konden er wat van. In die landen heeft het uniform nog gezag.

Ik weet niet wat het referentiekader is van de huidige raadsleden en de landen die ik noem zijn natuurlijk al lang vervangen door vliegbestemmingen als Turkije, Mexico, Mauritius en Curaçao. En dan komen misschien andere vragen op.
In ieder geval kon men na zijn bekentenis ook aldaar kennis nemen van de het lot van Wijnand Duyvendak. De Telegraaf wijdde er de nodige kolommen aan, inclusief de suggestie dat de toenmalige krakerscène onder elkaar experimenteerde met spermacocktails om een soort Überkraker en actievoerder te produceren. Ik vind mijzelf wel een wereldburger, maar ik moet bekennen dat ik hier nog nooit van gehoord had.

Ik hoop ook dat de raadsleden de Volkskrant en Metro een keer ingekeken hebben. De eerste krant had een interview van een halve pagina met de voorzitter van de vereniging van huiseigenaren Kanaleneiland. De man moet verhuizen omdat zijn ruiten regelmatig worden ingegooid. Wat aandachtswijk, wat de met veel tamtam binnengehaalde straatcoaches denk ik dan.

Overheid wat is hierop uw antwoord. In dat genre verhaalde ook deze week Metro van de straatterreur rond de Gagelhof in Overvecht. Net als RTV-verslaggevers werd men bedreigd en moest men de wijk nemen. We lijken het gewoon te gaan vinden.

Maar voor een cocktail van vragen aan B&W hoeft men niet eens zover van het stadhuis. Loop eens naar de Neude en ga daar de zogenaamde koffie- en kadowinkel binnen. Die hoort bij de Winkel van Sinkel. Tussen de koffiebussen, espresso- en senseo-apparaten kun je daar twintig soorten koffie drinken, dat heet koffieverleidingen en theemelanges nuttigen en taart eten. Dit is geen winkel, maar horeca. De afspraken tussen gemeente en Winkel van Sinkel over het aantal vierkante meters horeca zijn keihard en tussen advocaten vastgelegd.

Mix eens wat. Een beetje grenzen van het actievoeren, scheutje veiligheid, wat druppels openbare ruimte en een deciliter horeca. Dat geeft een mooie vragencocktail.