De laatste wens van mijnheer Duyvendak was, pal nadat hij zichzelf politiek om het leven bracht, dat anderen met een kwalijk verleden ook maar eens openheid van zaken moeten geven. Uit respect voor dat politieke testament: ik ben zo’n fouterik! Op het eind van de vorige eeuw deed ik mijn zegje in de Utrechtse gemeenteraad en werd – ongetwijfeld geheel terecht – verbaal op mijn vingers getikt door ene Robert Giesberts.

Dezelfde Robert die nu voor GroenLinks wethouder in Utrecht is. Zachtjes, maar voor iedereen goed verstaanbaar zei ik: ‘Sukkel!’ Behalve dat het stom, ongepast en van een gruwelijke wreedheid was, klopte het niet. Het Giesberts’ kwartje was nog niet bij me gevallen waardoor ik onmachtig was zijn eigenzinnige gevoel voor humor te begrijpen. Dat begrip groeide langzaam. Nadat in mijn dorp een houten gemeentetrap waar wat mensen op stonden te dansen het begaf - waardoor er iemand om het leven kwam en een paar mensen zwaar gewond werden - gaf de verantwoordelijk wethouder een persconferentie.

Het was midden in de zomer en de perszaal was afgeladen. Robert’s eerste woorden waren: “Er is veel pers zie ik. Het zal wel komkommertijd wezen.” Er was veel pers en het was in de komkommerperiode, dus hij had 100 procent gelijk. Een paar maanden later was hij bereid de kassier van ons dorp een kleine twee ton boete aan de milieu-inspectie te laten betalen; hij weigerde ronduit om de grachtenhuizen die hun stront op de gracht lozen op de riolering aan te sluiten. Dan zou onze rondvaarboot een paar weken niet rond kunnen varen omdat er even een stuk gracht drooggemalen was en dat zou lullig zijn voor die rondvaartbootondernemer.

Een GroenLinkser die uit naam van een middenstander zijn principes bij het vuil zet en de rekening daarvoor bij de gemeenschap neerlegt: het getuigt van oprechte politieke durf. Nu nemen gemeneriken hem weer kwalijk dat hij het ontwerp van de nieuwe Utrechtse stadsbibliotheek eerst aan het ene architectenbureau gunde en daar een stadsfeest omheen bouwde, terwijl een andere architectenbureau even later eigenlijk de winnaar van de ontwerpwedstrijd bleek te zijn.

Als die losers die eerst zogenaamd gewonnen hadden geen groot gemeentefeest van Robert gekregen hadden, hadden ze toevallig helemaal niets gehad, behalve een mooier bibliotheekontwerp natuurlijk. Robert is nooit een sukkel geweest. Ik wel. Daarom accepteer ik dat er bij deze fatsoenlijke website na deze bekentenis geen plaats meer voor me is.