Een vingerbrede pizzapunt laat je rusten op duim en middelvinger zodat je met je wijsvinger het midden van de puntrand een beetje naar beneden kunt duwen. En dan maar happen. Als het uiteinde van de pizzapunt ombuigt al ware het een slap piemeltje dan zijn er een paar mogelijkheden. Je past de eetinstructie fout toe, de pizza is in het midden een beetje te dik belegd, of in datzelfde midden toch niet helemaal gaar. Het kan ook zijn dat je er eentje eet die de naam pizza wel voert maar hem eigenlijk niet verdient.

Een authentieke pizzabodem hoort sowieso flinterdun te zijn; wat terloops verklaart waarom dit fundament van de ingrediënten er niet al te veel van dragen kan zonder te verslappen. Er is trouwens niks mis met de pizza’s die soms zelfs wel een duimdikke broodbodem hebben, behalve natuurlijk dat ze niet smaken zoals pizza’s smaken moeten.

Pizza’s zijn pas in de tweede helft van de vorige eeuw in Italië populair geworden. Voor die tijd werden ze eigenlijk alleen in Napels gegeten. Buiten Napels niet, omdat de bevolking daar vaak net iets minder straatarm was dan de armoedzaaiers in Napels. Die begonnen zo halverwege 1800 - tijdens een van de steeds terugkerende hongersnoden - pizza te eten. In de eerste plaats omdat ze geen pasta, wat ze veel lekkerder vonden, meer betalen konden.

De volkswijken van Napels waren overbevolkt, er waren geen toiletten en schoon water was er ook niet, als er al water was. Het waren eigenlijk Vogelaarkrachtprachtwijken maar dan nog 1000 keer erger omdat er doorlopend massa’s mensen aan de cholera in stierven. Dat loop je op als de uitwerpselen van besmette mensen met voedsel in aanraking komen. En probeer als pizzabakker nadat je op de straat gescheten hebt je handen maar eens te wassen als er geen water is. Aan pizza hing daarom een choleraluchtje waardoor men er buiten Napels ook al niet aan wilde.

Na het voltooien van een radicale opknapbeurt van deze gruwelwijken, bezocht de Italiaanse koningin in juni 1889 de stad. Om haar emotionele band met de straatarme Napolitanen te benadrukken vroeg ze de fameuze pizzabakker Raffaele Esposito om pizza’s voor haar te bakken. Hij maakte er een met olie erop, een met stukjes witvis, en eentje met tomaat, mozzarella en een paar verscheurde blaadjes basilicum. Die laatste vond ze lekker en werd door pizzabakker Raffaele naar haar genoemd: De Margherita.