Weinig is aangenamer dan te luisteren naar het ruisen van de zee. Dat overvalt me toch iedere keer weer als we ‘s zomers de stranden van Westenschouwen bevolken. Er gaat een soort oerkracht van uit. Soms rustgevend, dan angstaanjagend, maar immer relativerend. Wij mogen een hele zomer lang denken dat de zee van ons is. Dat we hem kunnen temmen met onze duiken tegen z’n golven op.

Maar dat is slechts schijn. Sinds den beginne golft hij heen en weer, stopt voor niets of niemand met zijn ritmische cadans. Om de zes uur en twaalf minuten verandert hij zijn richting. Even weg, om zich dan weer doodleuk aan ons op te dringen. Hoogwater, eb, laagwater, vloed. En de vele zee-aanbidders bewegen consequent mee op deze partituur. De ene dag fluistert hij zacht, de volgende dag brult hij luid. Soms in een sierlijk turkooizen gewaad, dan weer in een asgrijze woeste mantel. De zee geeft en de zee neemt. Dat was altijd al zo en dat zal altijd zo blijven. Zou dat de reden zijn dat we de zee zo beminnen? Er is uiteindelijk niets tegenop gewassen!

Waar ook niets tegenop is gewassen is de aantrekkingskracht van de Olympische Spelen. Nu zelfs Freek de Jonge een dagelijkse column schrijft over de weken in Beijing en het prima vindt dat de communistische heilstaat gastheer is, kan ook ik zonder enige terughoudendheid gaan genieten. Mijn persoonlijke herinneringen gaan niet verder terug dan de spelen van 1976 in Montreal. Dat we luisterden naar Radio Olympia. Naast grootheden als Terlingen en Ruis presenteerde mijn eigen oom ook een dagelijks blok. Die eer had hij overgehouden aan het feit dat hij als jong radioverslaggever in 1948 Fanny Blankers-Koen naar vier overwinningen schreeuwde. Het net bevrijde land zat achter de radio gekluisterd en zoiets maakte natuurlijk diepe indruk.

De uitzendingen van Radio Olympia waren weergaloos, maar toch liggen mijn mooiste herinneringen meer op het vlak van het volgen van de nachtelijke tv-uitzendingen. Niks ‘s middags in de herhaling, maar live getuigen zijn van weergaloze verrichtingen. De komende spelen zal ik dus regelmatig rond vieren in de nacht opstaan om alle zwemseries te volgen. Met als grootste vooruitzicht de race van PvdH op de 100 meter vrije slag. Fanny was mooi, Van Lange heel speciaal, Leontien geweldig en Inge briljant. Maar PvdH kan de allergrootste Olympische atleet ooit worden als hij voor de derde keer die race wint. Man, wat heb ik er zin in om daar live getuigen van te zijn. Hup Pieter!