Dries van Agt, politicus van het ethisch reveil, de drie van Breda, Menten en de Molukse treinkapingen. Ook plaaggeest van Den Uyl, toenmalig links Nederland en andere ‘non-valeurs’. Wat doe je in de vakantie, je leest eens een biografie van de tegenwoordig voor de Palestijnse zaak actief zijnde oud minister-president.

Voor een deel is dat nostalgie. Eind zeventiger jaren bracht Van Agt met Den Uyl en Wiegel de politiek voor het eerst de huiskamer in. Hij was de politicus die in de schrijvende pers afgebrand werd, maar via de tv aansloeg bij de man in de straat. Ik lees de recent verschenen biografie ‘Tour de force’ niet meer na op nuances waarom bijvoorbeeld het rampkabinet Van Agt II ten onder ging, maar meer om wat een politicus nou wel (of niet) succesvol maakt.

Van Agt behendig, soms zelfs gemeen, wel gedegen, anderen ruimte gunnend, tegenover Den Uyl. Deze, inhoudelijk sterker en gedrevener, maar drammiriger overkomend moest het op belangrijke momenten toch afleggen tegen de populist van het nieuwe CDA. Wiegel boerenslim, populist in wording en uitstekend in de samenwerking. Lubbers, door Van Agt klein gehouden met karakteriseringen als ́koene keepeŕ en ́schrandere spitś, begon zich al te ontworstelen aan Van Agt. Trouwe waterdragers als Ed van Thijn, Jo Ritzen en Hans van den Broek zouden later een belangrijke politieke toekomst tegemoet gaan.

Wat haal je uit zón biografie. In ieder geval dat mensen die altijd in de politiek hebben gezeten, bijvoorbeeld begonnen als tassendrager, het ver brengen. Enkele bovengenoemden maar bijvoorbeeld ook Jaap de Hoop Scheffer en Ed Nijpels zijn daar voorbeelden van. Ten tweede dat zelf verkozen buitenstaanders het ook altijd goed doen. Van Agt zette zich af tegen het ́gedoe van ome Joop daar in Den Haaǵ, die daardoor onterecht negatief bestempeld werd. En als laatste dat het loont om problemen af te wachten of te ontlopen. Van Agt zorgde ervoor soms weg te zijn of niet bereikbaar. Anderen, waaronder Den Uyl of Lubbers pakten het probleem dan wel aan.

In tijden van bezuinigingen of met de plaatsing van kruisraketten maakte je dat niet populair. Dus conclusie voor zittende politici of die in wording: Blijf outsider, ontloop problemen of schuif die naar een ander, richt je blik op de kijkers thuis en geef anderen wat ruimte. Zo moeilijk is het kennelijk niet.