Vorige week heb ik het boek van Ed van Eden gelezen over de geschiedenis van Stadspartij Leefbaar Utrecht. Woensdag kreeg Annie Brouwer het eerste exemplaar. Een herkenbaar verhaal omdat ik veel van de kantlijn heb mogen volgen. Sterker, Ed wilde mij ook interviewen. In eerste instantie leek me dat wel wat, maar het is er uiteindelijk nooit van gekomen. En dat is prima want veel had ik aan dat verhaal niet kunnen toevoegen. De opkomst en neergang van de partij van Henk en Broos en haar invloed op het Utrechtse. In deze krant staat een boekbespreking en een lijst met nieuwtjes die het boek opleverde.

Wat mij vooral opviel is de zurigheid die na al die jaren nog steeds heerst tussen huidig GroenLinks wethouder Robert Giesberts en de mannen en vrouwen van Leefbaar. LU-er van het eerste uur, Ronald Giphart, noemt Giesberts een vreselijke lul. Giesberts op zijn beurt geeft er blijk van nog geen afstand te hebben genomen van de ruzies en aanvaringen die hij tussen 1998 en 2002 had met ‘pakze’ Henkie. Westbroek en Giesberts lagen elkaar duidelijk niet.

Ze maakten elkaar tijdens iedere raadsvergaderingen in die periode bijkans af. Daar wordt door meer hoofdrolspelers laatdunkend over gesproken, maar niet op de bijna kinderachtige manier van Giesberts. Velen konden dus niet omgaan met het verbale geweld van Henk. Veel was pure afgunst. En het was ook jammer dat de boodschap niet werd opgepikt. Mijn stelling is dat de mensen die daar nu nog niet mee om kunnen gaan, het verhaal van Westbroek nog steeds niet hebben begrepen. Hij zat daar om te zagen aan de stoelpoten van de bijna middeleeuwse manier waarop in Utrecht politiek werd bedreven. Iedereen die niet wilde snappen dat het in de raad zou moeten gaan over de belangen van de gewone Utrechter werd snoeihard aangepakt. En terecht wat mij betreft. De mannen en vrouwen die het wel begrepen, konden prima met Westbroek door een deur. Spekman bijvoorbeeld, maar ook wethouder Jan van Zanen. 

Het is tekenend dat Giesberts nog steeds de geschiedenis niet in een historisch kader heeft kunnen plaatsen. Spekman was juist blij met het feit dat de mannen en vrouwen van Leefbaar de boel eens flink opschudde in het stadhuis. Tot zijn verdriet moet hij concluderen dat er op dit moment niets te merken is van een omgeslagen bestuurscultuur in het Utrechtse.

Daarvoor zijn vernieuwers nodig in alle partijen en hij durft zijn hand niet in het vuur te steken dat die vernieuwing vanuit zijn eigen PvdA zal komen. Ik ga het hier over die mogelijke vernieuwers niet hebben. Ze zijn ook dun gezaaid, maar zitten wel degelijk in de huidige gemeenteraad. Ik zou zeggen, lees het boek en doe er je voordeel mee. Niet dat het boek de hele geschiedenis vertelt, maar een aardige aanzet is het wel.