Vreemd gedrag. Politici lopen te hoop tegen zaken die misschien over tien jaar spelen, terwijl de actuele ontwikkelingen gewoon doorgaan. En daar was men tien jaar geleden fel tegen. Is dit menselijk, stuurmanskunst van wethouders of gebrek aan historisch besef en uithoudingsvermogen van de politiek?

D66 voert actie tegen een weg door Leidsche Rijn die er heel misschien over tien jaar komt. De verkeerswethouder is zelf tegen. Mogelijk weer een nieuwe weg door Amelisweerd en het Kromme Rijngebied. De Utrechtse politiek zal het niet willen. Maar hoe loopt het af wanneer beide plannen dichterbij komen. De lokale politieke geschiedenis leert dat het dan gewoon doorgaat.

Ruim vijftien jaar geleden liep de politiek te hoop tegen het Utrecht City Project. Veel te veel winkels en kantoren. Een politieke omwenteling volgde, het UCP werd stationsgebied en er werd een referendum gehouden, met een duidelijke voorkeur voor een ruim stadshart. Vorige week toonde Ons Utrecht een maquette van de belegger. Die ziet er uit zoals 15 jaar geleden, compact, nauwelijks plein en geen toegang op maaiveld tot het station. En tot nu toe heb ik er niemand over gehoord. Ik citeer mijn oud-collega Jan van Zanen maar die bij iedere presentatie en maquette naast mij fluisterde: ‘Zoals het nooit zal worden.” Dat hoop ik dan in dit geval ook maar.

Ergens in de negentiger jaren was de raad nagenoeg geheel tegen de plannen om knippen rond het centrum aan te brengen. Het verkeersplan ging in de vuilnisbak en is daar recent onwelriekend uitgevist en gepresenteerd als Actieplan Luchtkwaliteit. Ik geloof dat alleen Leefbaar Utrecht dit in de gaten heeft.

Het is als politicus veiliger om tegen abstracte verre toekomstplannen te zijn, daar kan je lastig op afgerekend worden. Maar je toont pas ruggengraat als je consequent bent en de burgers vandaag geen knollen voor citroenen laat ontvangen. Natuurlijk wijzigen plannen in de loop van de tijd, moeten bestuurders pragmatisch zijn en compromissen sluiten ter wille van de (financiële) haalbaarheid. Maar dat ontslaat je als politicus niet van de plicht ook in het heden bij de les te blijven en het debat hierover aan te gaan.

Onder de kerstboom straks in ieder geval een ‘oral history’ van Leefbaar Utrecht, geboekstaafd door Ed van Eeden. Goed ter overdenking voor velen.