donderdag 21 november 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Aanmelden Mijn AOU

Van Muziekcentrum tot winkelgebouw en Muziekpaleis
Webcam Overzicht

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Opiniepagina
Variapagina



Tour de Dom
Column
Gepubliceerd: 2008-07-08
door: Tom Staal








Het zijn van die vader-zoonmomenten die je nooit vergeet. De zomer van 1991, ik zit midden in de puberteit en we staan op een kleine camping in de buurt van Annecy. De Tour de France is in volle gang. Mijn helden zijn Steven Rooks, Jean-Paul van Poppel en de door verdachtmakingen over dopinggebruik geplaagde Gert-Jan Theunisse. 23 juli moet zijn dag worden. De beklimming van de Alpe d’Huez staat op het programma en Theunisse kent die berg op zijn duimpje.

Half zes ‘s ochtends ritst mijn vader de tent open en schudt mij wakker. Met slaap in mijn ogen strompel ik naar de wasgelegenheid, waar een koe recht in het provisorische douchehokje kijkt en zich schijnbaar afvraagt waarom ik op mijn vakantie om half zes al wakker ben. Het antwoord is simpel. Mijn vader en ik gaan naar die berg om voor het eerst van mijn leven de beklimming van de Alpe d’Huez mee te maken.

“Bocht zeven moet je staan”, roept een Nederlandse wielerfan ons toe. We staan onder aan de berg en lopen naar boven. Bocht zeven klinkt hoopvol, slechts zeven bochten en we zouden kunnen gaan zitten in de brandende zon, al wachtend tot de Tourkaravaan voorbij zou sjezen. Helaas tellen de genummerde bochten af en beginnen we bij bocht 23. We stappen vol goede moed en bewondering naar boven en ik kijk naar wat er allemaal op de wegen is geschreven. De Spanjaard Indurain is favoriet voor het eindklassement, de Italianen Bugno en Chiapucci zijn de populairste, samen met Fignon voor Frankrijk. Tijdens het wandelen naar bocht zeven valt me op dat iedereen zijn auto met draaiende motor langs de weg heeft gezet. Op de accu zijn tv’s en koelkasten aangesloten. Trots snuif ik een mengelmoes van dieselrook, zwartgeblakerd vlees en frisse berglucht op. Aangekomen bij bocht zeven plof ik neer.

Enkele uren later komen de wielrenners en na 21 minuten is het feest al voorbij. Theunisse redt het niet. Bugno wint en de Italianen worden gek van vreugde. Al die moeite voor 21 minuten. Het was het waard. Samen met mijn vader loop ik naar beneden als er een immense kist met zure appelen boven ons uitstort. Het deert niet. Ik ben erbij geweest en sjok voldaan achter mijn vader aan.

Tot zover het nostalgische geneuzel. Utrecht wil de ‘grand départ’ binnenhalen in 2010. Dat wil Utrecht al een tijdje en na elke afwijzing schuift de wens een jaartje op. Rotterdam en Düsseldorf zijn de andere gegadigden. Rotterdam met Ivo Opstelten als motor maakt een goede kans. Opstelten schudde bijna achteloos een geweldige troef uit zijn mouw. Voor Rotterdam telt alleen het vertrek. De finish kan ze gestolen worden. De renners mogen starten in Rotterdam en door Zeeland rijden. Een dag later zal de eerste etappe vanuit Rotterdam naar Antwerpen leiden. Een simpel compromis. In 2010 heeft de tour als klimaatthema ‘water’ en er staat nog een afspraak met Zeeland. De optelsom is snel gemaakt en Prudhomme (opvolger LeBlanc) is zeer content.

Daar staan ze, met één lege hand en een glas Franse rode wijn in de andere. Harm Janssen, Jan Janssen en burgervader Aleid Wolfsen. “Prachtig om dit mee te maken”, zegt Wolfsen voor de camera’s van Studio Sport. Prachtig, maar zonder succes. Had Utrecht dit niet zelf kunnen verzinnen? Nu ineens komen ze aanzetten met de mededeling dat ze niet zo nodig de finish willen hebben, en dat ook vanuit Utrecht prima naar Zeeland gefietst kan worden. Vrij logisch, voor een beetje wielrenner is alles te fietsen in ons ‘dwergstaatje’. De wensen van de Tourorganisatie waren duidelijk, maar luisteren is blijkbaar moeilijk. Nu ben je te laat. Het ziet er naar uit dat we een Tourstart wel kunnen vergeten en dat we in 2012 weer een poging kunnen doen. Wat zou het allemaal kosten, dat kandidaat stellen en de snoepreisjes naar Frankrijk? Maar vooral, wat levert het op? Antwoorden die u als burger waarschijnlijk niet zal krijgen.

Ik zie het dus nog niet gebeuren dat de Tour ooit in Utrecht zal starten, ze kunnen niet eens een simpele Museumnacht organiseren. Ik zou het wel heel graag willen, maar ik ben zo bang dat een wielrenner ergens in een bouwput verdwijnt tegen die tijd.

© 2007-2012 AllesoverUtrecht