Heeft actievoerder Kees van Oosten zich bediend van onjuiste en grievende teksten jegens twee externe adviseurs en een medewerker van de gemeente? De gemeente Utrecht vindt van wel en sleept hem voor de rechter.

Ik neem aan dat teksten als ‘boeventuig’, ‘bedriegers’ en ‘fraude’ nog gepruimd worden, want anders hadden de afgelopen jaren meer Utrechters een dagvaarding van hun gemeentebestuur in de bus gekregen. Het zal gaan om taalgebruik als ‘op z’n minst mishandeling’ en ‘dood door schuld.’ En die kwalificaties gebruikt Van Oosten in zijn strijd tegen de in zijn ogen verkeerde metingen van de luchtkwaliteit.

Interessant is dat de gemeente alle kosten betaalt. Daar is over nagedacht. Ik vermoed dat de betrokken personen de aanvallen van Van Oosten niet langer pikten, gingen klagen bij de gemeente. Dat de gemeente de juridische actie zelf niet aandurfde is te begrijpen omdat het slecht overkomt en men nog meer met Van Oosten van doen heeft. En daarom rolde er een Utrechts compromis uit de bus: De ambtenaren stappen naar de rechter, de gemeente betaalt.

In mijn generatie ben ik een minderheid als ik vind dat de vrijheid van meningsuiting grenzen kent. Die vrijheid hebben we niet verworven om anderen te gaan beledigen en te grieven. Dat zorgt alleen maar voor escalatie. Er zijn wetten en rechters die dit beoordelen. In zoverre is de stap van de ingehuurde adviseurs en ambtenaar te begrijpen. Nu staat Van Oosten geen poppen te verbranden voor het stadhuis, hij bezet geen andermans eigendom, steekt geen auto’s in de brand, rijdt niet met volle snelheid door een rood licht of beschuldigt een groep Nederlanders van religieuze terreur en onderdrukking.

Balkenende werd door vakbonden ooit verbrand op het Museumplein, kraken vinden velen een gewone zaak, een auto in de brand werd door de Utrechtse politie als kwajongenswerk betiteld, door rood rijden is schering en inslag en in de embryodiscussie was de uitlating christelijke terreur zoiets als goede morgen. Ik bedoel maar, dat vinden we allemaal normaal. Destijds kon ik ternauwernood voorkomen dat er in de centrale bibliotheek een tekening kwam te hangen van een opengeslagen koran met daarin een rokend pistool. Hetzelfde had ik gedaan als het een Bijbel was geweest of de trouwakte van een homostel.

Van Oosten vecht juridische en deels politieke conflicten uit met de gemeente en dan moet je zijn uitlatingen ook in die context kwalificeren. Dan worden alle middelen aangewend. Helaas kun je als gemeente geen oog om oog tand om tand houding hebben, je moet soms incasseren en namens de gemeente moet je soms tegen je gevoel in correct blijven; je bent en blijft een overheidsdienaar. Van Oostens uitlatingen over personen versterken zijn juridische standpunten niet, dat je dit nodig hebt doet er eerder afbreuk aan. Met deze juridische actie maakt men hem in dit geval groter dan hij is.