donderdag 21 november 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Aanmelden Mijn AOU

Van Muziekcentrum tot winkelgebouw en Muziekpaleis
Webcam Overzicht

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Opiniepagina
Variapagina



Zeikerds
Column
Gepubliceerd: 2008-11-24
door: Tom Staal








Jawel, daar zijn ze weer. De zeikerds uit de binnenstad. Ze ergeren zich aan alles. Voornamelijk aan geluid. Voorheen ergerden ze zich vooral aan het luiden van de Domtoren, maar die hersendoden zijn de laatste tijd stil. Klaarblijkelijk weet men nu wél waar de klepel hangt, want men houdt wijselijk de mond en laat de Domtoren haar dankbare werk doen door ons elk kwartier te laten weten dat alles goed is in de stad. De Dom, die waakt over ons, vergeet dat nooit.

Werd er niet geklaagd over de Dom, dan waren de dames van plezier in de Hardebollenstraat wel aan de beurt. Nu moet het geluid het ontgelden. Of u in het vervolg tijdens het winkelen uw telefoon op de trilstand wilt zetten. En die terrasjes overal, wat een herrie. Die mensen die met elkaar kletsen, moet dat nou? Ja dat moet, dat is inherent aan het wonen in het centrum van een stad. In de binnenstad is nu eenmaal rumoer.

Utrechters staan weliswaar bekend als azijnpissers, maar deze groep mensen bestaat voornamelijk uit import. Geen recht van spreken, als u het mij vraagt. Je mag hier wonen en verder heb je je mond te houden. Op z’n Utrechts heel duidelijk gesteld: ’zitten en bek dicht’. De binnenstadmensjes vonden de festivalletjes ook erg storend. Zo duurde de Parade ineens drie hele weken in plaats van de twee weken die het festival voorheen altijd in beslag nam. Heel vervelend natuurlijk, maar ik zie geen alternatief. Of is het de bedoeling dat mimespeler Rob van Reijn volgend jaar het hele programma van de Parade vult?

In de periode dat Toon Gispen cultuurwethouder was, is er een vreemde regel in werking getreden. Tijdens openluchtactiviteiten als wijlen de Bluesroute mag het geluid niet boven de tachtig decibel komen. Dit wordt gemeten bij het eerste bewoonde huis vanaf de plaats waar het geluid geproduceerd wordt. Een rare regeling voor een stad die zich als festivalstad wil profileren. Tachtig decibel, dat staat ongeveer gelijk aan de geluidssterkte die ik momenteel met het tikken van dit verhaal genereer. Als je naar een gitaar kíjkt, kom je al aan de tachtig decibel, laat staan als je een akkoord aanslaat.

Ooit wilde de uitbater van café Het College tijdens het bluesfestival de oude, maar vooral erg stevige, bluesrockers van de Bintangs voor de Hema laten spelen. Toen het management van de Bintangs kennisnam van het maximale aantal decibellen dat is toegestaan, bulderden van het lachen en overschreden daarmee het maximum al dubbel en dwars. Geen Bintangs dus tijdens het Bluesfestival, en niet veel later helemaal geen Bluesfestival meer.

Blues, rock en eigenlijk alle vormen van muziek en feest redden het niet onder de 80 dB. Alleen niezen overschrijdt de 90 dB al. Het is heel simpel. Woon je boven een snackbar, dan ruik je frituurvet. Naast de Galgenwaard hoor je, met een beetje geluk, tweewekelijks gejuich opstijgen. Bevindt je huis zich boven een viswinkel, dan ruik je niet alleen vis, maar hoor je waarschijnlijk ook de hele dag muziek van BZN of Jan Smit. In een bruisende binnenstad wonen gaat niet gepaard met rust. Daar hebben we de Utrechtse Heuvelrug voor.

Beste mopperende binnenstadbewoner, dat geklaag van u overschrijdt inmiddels niet alleen mijn irritatiegrens, maar ook ruimschoots de 80 dB-grens. Bevalt het u niet in ons centrum, dan staan er nog genoeg huizen te koop in Leidsche Rijn, waar niks gebeurt en het lekker rustig is. Neem dit advies alstublieft ter harte, dan kan het nog lekker lang onrustig blijven in de stad.

© 2007-2012 AllesoverUtrecht