Nu ik wederom een mail van een lezer ontving om potverdrie toch wat positievere columns af te scheiden zal ik maar over mijn stadsdeel schrijven. Das opmerkelijk. Ik hoor u denken dat ik de afgelopen jaren toch regelmatig de Boldoot-wagen heb uitgereden over Leidsche Rijn. Het kan verkeren! Het heeft te doen met het feit dat volgende week Leidsche Rijn tien jaar is bewoond. Inmiddels wonen wij met vele duizenden in het plannetje van Riek, zoals we het hier vroeger wel noemden.

Toen, in de natte herfst van 1998 waren ‘we’ met enkelen. Mijn buren waren de uitverkoren mazzelkonten die de eerste sleutel mochten ontvangen. Ons huis werd helaas later opgeleverd. Die gratis helikoptervlucht, die kon ons gestolen worden, maar ook een meubelcheque van wel vijfduizend oude guldens ging aan onze neus voorbij! Dat deed destijds best pijn, want die pieken konden we goed gebruiken. We hadden noest gespaard om ons een huis met kantoor van wel zes ton aan te schaffen. Dat was het onroerende goed en een verbouwing.

We hadden een baby van zes maanden en een lekkende Volvo die vervangen moest worden. Ik bedoel, dan is een gratis bankstel een welkom geschenk. Maar goed, die hebben we daarom jaren later aangeschaft. De prijs die je moet betalen als je nog van de oude stempel bent en spaarcentjes gebruikt om geen top-hypotheek te hoeven nemen. Wat dat betreft hebben we geen klacht. Hele volksstammen knalden in die dagen hun spaargeld niet in stenen, maar ik aandelen. Die hun poen reeds lang geleden verdampt. Want, we mogen dan nu midden in een mondiale financiële crisis verkeren, dat deden we begin deze eeuw ook. Of was u dat vergeten?

Terug naar Leidsche Rijn, het stadsdeel dat voor de beginnelingen inmiddels een oude plek is geworden. De huizen in mijn straat zijn al twee keer opnieuw opgeschilderd terwijl een paar honderd meter verderop aanstonds 240 hagelnieuwe appartementen worden opgeleverd. Een nieuwe plek voor nieuwe mensen die ook ergens ‘opnieuw’ beginnen. In onze straat erger ik me al weer jaren aan de vuile dakpannen. Eens mooi rood zijn ze nu grauw en vies van het vele bouwstof dat we hier al een decennium over ons heen krijgen. Een stuk verderop betekent ‘bouwstof’ de naderende oplevering van een nieuw huis, voor een nieuwe familie. Bij ons is het meer de constatering dat we nooit iets anders hebben meegemaakt dan bouwverkeer, hei-lawaai en zandverstuivingen. Althans, als negatieve effecten.

De positieve kanten maken we gelukkig ook mee. Een fijne school met goede juffen en meesters voor de kinderen. Aardige buren, een leuke voetbalclub met frisse kleedlokalen. Een mooi park in aanbouw en een bushalte in de buurt. Ik noem maar wat dwarsstraten. Helaas blijft het steeds veranderende wegennet een drama. Gevaarlijke fietsroutes, straatlantaarns die het maanden niet doen, doorgetrokken kabels en leidingen waardoor je regelmatig verstoken bent van water, elektra telefoon of internet. Een zwaar capaciteitsgebrek voor het gsm-verkeer. Dat zijn ook wat dwarsstraten. En voor de rest, voor de rest is het hier prima!