Vandaag was ik liever buiten, dan achter de computer als een razende stukjes aan het tikken. Een dag als deze mag zich van mij repeteren tot rond ijsheiligen. Indian summer in Utrecht, geweldig. Maar als u dit leest is de temperatuur definitief aan het dalen geslagen en moeten we het tot zwaar in de lente doen met miezer, wind en grijze luchten. Getver, wat zie ik daar ieder jaar tegenop.

Waarschijnlijk zie ik daar net zo tegenop als wethouder Cees van Eijk tegen de raadscommissie van donderdag. Dan mag hij gaan uitleggen hoe het nu feitelijk zit met de financiële positie van ooit Utrechts culturele vlaggenschap Vredenburg. Het zal geen fijn verhaal worden. Althans, als partijen alle vragen stellen die hen echt bezighouden en Van Eijk overal op ingaat. En dat is meest van tijd het grote probleem.

Gilbert Isabella, de cultuurwoordvoerder van de PvdA, gaf al een voorschot op de vergadering. Hij wil het naadje van de kous weten. Maar hoe laat zich dat rijmen met zijn uitspraak dat Vredenburg Leidsche Rijn toch open moet blijven totdat het nieuwe Muziekpaleis is gebouwd? Tja, dan leg je alle kaarten direct op tafel en schiet te met losse flodders richting stadsbestuur. Mijn mening? Sluiten, die tent. Verhuur de zaal door aan een of andere pretmachine uit Aalsmeer. Gewoon avond aan avond afladen met provinciale huisvrouwen voor een of ander zouteloos musicalletje.

We barsten in Nederland van die dertien in een dozijn voorstellingen. Maar ze leveren geld op en bieden amusement. Al is het niet mijn amusement, ieder zijn of haar heug. De mooie klassieke voorstellingen kunnen gemakkelijk in de Leeuwenberghkerk. Zoveel publiek is daar niet meer voor te vinden nu je daarvoor naar een soort sporthal moet, gelegen in een zandverstuiving tussen kanaal en snelweg. En door zo te doen kost Vredenburg geen miljoenen per jaar, maar leveren ze de stad miljoenen op.

Iedere productie die Vredenburg programmeert, daar moet dik geld bij. Programmeer je niet, verdien je geld. Raar, maar het is echt waar. Vredenburg krijgt jaarlijks zo’n zeven miljoen euro subsidie van de gemeente. Daar gaat nu nog vlotjes drie miljoen extra bij. Tel uit je winst als ze de Rode Doos afstoten. Dan blijft er van die zeven miljoen zo’n vijf miljoen over naar mijn voorzichtige inschatting. Dat levert in de komende vier jaar, tot de opening van het nieuwe Muziekpaleis, twintig miljoen op om de exploitatie van die nieuwe hut goed te beginnen. Tenzij je de poen wegzet in IJsland, maar, dat zal de komende decennia niet meer gebeuren.

Ik hoor dus graag van Isabella waarom de optie ‘sparen voor een goed Muziekpaleis’, voor hem bij voorbaat uitgesloten is. Ik heb altijd geleerd dat een politicus eerst debatteert en daarna keuzes maakt. Voer dat debat dan open, en spijker deze deur niet dicht. Of mag het gepeupel zich niet bemoeien met de hogere cultuur? Wij wachten in spanning af!