woensdag 18 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Aanmelden Mijn AOU

Van Muziekcentrum tot winkelgebouw en Muziekpaleis
Webcam Overzicht

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Opiniepagina
Variapagina



Poehee
Column
Gepubliceerd: 2008-10-01
door: Tom Staal








Laat ik beginnen met het aanbieden van mijn excuses. Aan u, trouwe lezer. Bijna twee maanden is er geen column van mij verschenen. Zelfs op mijn hyves kwamen er klachten binnen. Reden van mijn afwezigheid: een zomerreces van ongeveer zestig dagen. Ik kan het iedereen aanraden. Inmiddels weer geland in ons ‘stadsie’. Het ziet ernaar uit dat de meeste mensen terug zijn in de stad. De zonnestralen zijn vervangen door pijpenstelen regen, de bussen zitten ‘s ochtends weer vol met sjacherijnige mensen op weg naar hun saaie werk, inclusief ondergetekende. De nieuwe studentjes kijken met grote ogen rond in de grote stad en trachten hun eerste jaar niet geheel stuk te gooien in de kroeg. Geen schokkende veranderingen tot zover.

Is er de afgelopen twee maanden nog wat gebeurd in Utrecht? Inmiddels roken de kroegen niet meer en doe ik met ze mee. Geen nicotine meer voor mij. FC Utrecht heeft vier punten uit vier wedstrijden, wat, als ik het zo lees, positiever klinkt dan dat het is, én is uit de beker geknikkerd. Aan de helft van de wegen wordt gewerkt, de stadsbussen slaan nog regelmatig een dienstje over en het Nederlands Filmfestival is weer in de stad neergestreken.

Het Nederlands Filmfestival is de bak ellende waar ik het graag over zou willen hebben. Het had wat mij betreft allang opgeheven mogen worden, om de simpele reden dat er in Nederland verdomd slechte films worden gemaakt. Het is een veel beter idee om het festival eens in de 10 jaar te houden en te kiezen uit de films van het daaraan voorafgegane decennium. Wellicht worden de Kalveren dan terecht toegekend. Nu is het festival een slap excuus om te doen alsof wij glitter en glamour hebben in ons kikkerlandje. Eén keer per jaar mogen de BN’ers tezamen over de rode loper, met alle Joop van Tellinkjes met telehoeklens al flitsend achter een hek. Dat is onze showbizz.

Traditiegetrouw mogen de winnaar en winnares van de editie van afgelopen jaar hun hand afdrukken in de Vinkenburgstraat. Een toeristische trekpleister van jewelste (ahum). Dit jaar dus de winnaars van vorig jaar. Dat zijn Marcel Hensema en Elsie de Brauw. Is het raar als ik u zeg dat ik nog nooit van deze ‘topacteurs’ heb gehoord? Of wilt u beweren dat uw tienerdochter levensgrote posters van Marcel boven haar bed heeft hangen? U kunt uw vers in de hondenpoep gedoopte schoenzool sinds 29 september aan de handen van Marcel en Elsie afvegen. Dat kan allemaal in ons stadsie, in de Vinkenburgstraat.

Vroeger waren er maar een paar bekende Nederlanders. Neem Jos Brink. Het boegbeeld van de homoseksuele christen en kijkcijferkanon van de AVRO. Wim Bosboom was ook bij iedereen bekend, terwijl de man een omvang had die zelfs met de huidige grootte van de breedbeeldtelevisie moeilijk in beeld te brengen was. Iedereen kende ze. Dat was ook niet zo gek, want we hadden slechts twee ‘netten’: Nederland 1 en 2. Later werd daar Nederland 3 aan toegevoegd. Toen haalde men vrij makkelijk een kijkcijferaantal van vijf miljoen, met als logisch gevolg dat iedereen de TV-coryfeeën kende. Tegenwoordig bschikken we over ontelbare televisiezenders en nog meer BN’ers. Wat ze doen, wie ze zijn en waarom ze bekend zijn is mij een raadsel. SBS, Story en Weekend willen ons graag doen geloven dat we wel degelijk glittertjes hebben. Het is echter niet meer dan een hoax mensen, dat al jaren in stand wordt gehouden, enkel door de Albert Verlindes van ons land.

Alstublieft, stop met deze dikdoenerij, smijt die prijzen à la De Gooijer in de dichtstbijzijnde gracht, of nee, neem liever een sloot. De gracht is er te waardig voor. Tiranniseer niet tien dagen lang de binnenstad met een overdaad aan slappe, gesubsidieerde korte en lange films. Gewoon één keer in de tien jaar een écht knalfeest met een paar écht goede films. En geef het Gouden Kalf hiermee échte waarde. En als u dan toch mijn mening wilt horen aangaande de beste speelfilm van afgelopen tijd, dan roep ik Karakter. Toevalligerwijs heb ik de film gezien in Parijs op de Champs Élysées, in een bioscoop aldaar en gewoon Nederlands gesproken. Dat was échte romantiek.

© 2007-2012 AllesoverUtrecht