Het woord voedselbank levert bij mij altijd wat onbehagen op. Dat gaat niet over die bank zelf, maar meer hoe politici daar gebruik van maken. Tegen de winter worden begrippen als voedselbank, koudetoeslag en nachtopvang weer in de mond genomen. Nergens in de stad heb ik ooit rijen gezien voor gaarkeukens, een menigte verzameld bij vrachtwagens waar kleding en dekens worden uitgedeeld, wel eens hangende daklozen bij opvangplekken, dat wel.

Dat betekent niet dat er geen problemen zijn, maar mijn ervaring is dat degene die echt recht heeft op ondersteuning niet snel bij deze faciliteiten aanklopt. Wanneer je oud bent en je hebt net je partner verloren, je hebt alleen AOW, of je hebt een chronische aandoening of je bent jong en je partner is er vandoor en jij zit op een tochtig flatje, dan heb je armoede. En die groep is vele malen groter dan de mondige dakloze of calculerende uitkeringsgerechtigde die in de bibliotheek de gemeentelijke website afstruint naar de nieuwste maatregelen. Die worden zelfs razendsnel aan elkaar doorgegeven, waardoor stomverbaasde ambtenaren ineens twintig mensen met een woordvoerder voor hun neus hebben staan. Er wordt gevraagd naar formulieren die nog niet eens gereed liggen.

Je doet het goed als politicus wanneer je de groep met stille armoede weet te bereiken. Die schamen zich om actief hulp te vragen. Gelukkig zijn er dan in de wijken kleinschalige initiatieven van organisaties vanuit bijvoorbeeld de kerken die een eettafel organiseren of waar je via anderen aan een elektrische kachel of een televisie kan komen of waar een vrijwilliger gratis je geiser repareert. Deze organisaties zoeken de mensen zelf op. Want stille armoede betekent dat je ook geen website bezoekt, want je hebt geen computer of je kan niet lopen. Hierover horen we politici veel te weinig. Ik lees dan alleen dat D66 vindt dat de gemeente geen kerkelijke initiatieven in die richting moet steunen.

Het onderwerp van deze column werd me trouwens op straat aangereikt. Ik werd aangesproken door een vaag bekende man die zei: ‘u bent toch van de politiek, wat vindt u van die verklaring die de gemeenteraad heeft gedaan naar aanleiding van het wegpesten van dat lesbische stel in Zuilen?’ Ik mompelde dat ik politiek al een tijdje met pensioen ben en dat ik die actie van de raad wel een goed statement vond. De man barstte los hoe hij met zijn gezin jaren geleden al uit Kanaleneiland moest vertrekken omdat het in zijn flat en op straat feitelijk onleefbaar was. Of die verklaring met terugwerkende kracht ook voor die groep vertrekkers kon gelden? Inderdaad dacht ik later, dat is een behoorlijke groep die zelf maar is opgestapt, maar eigenlijk moest verhuizen. Een stille groep ook, ze konden zich zelf redden. Die verklaring geldt ook voor hen.