Wat zou ik dezer dagen eens graag naast Mirjam Bikker fractievoorzitter van de ChristenUnie zitten. Met aan de andere kant Wim Rietkerk, haar fractiegenoot. Ik zou het dan hebben over het enorme gouden kalf dat ter gelegenheid van het filmfestival voor de schouwburg staat.

Deze week kwam ik er langs en werd er misselijk van. Dat ligt overigens geheel en al aan mij. Als een gewone gelovige is voor mij dit kalf symbool voor het afgodsbeeld dat het volk Israël ooit maakte.

Er bestaan veel schilderijen over. Mozes komt, na een gesprek met God, de berg Sinaï af en zijn morrende volk heeft al het goud verzameld en er dat kalf van gegoten. Ze dansen er omheen. Mozes gooit de twee stenen tafelen die de tien geboden bevatten kapot en verbrijzelt het afgodsbeeld. Het zou een mooie stunt zijn op het Lucasbolwerk maar dat durf ik toch niet aan. En ach, die fontein ernaast en het onvermijdelijke Utrechtse zwerfvuil er omheen zijn toch een ander plaatje dan het gouden kalf aan de voet van de berg in de woestijn.

Terug naar Mirjam en Wim. Ik ga ervan uit dat die vergaderd hebben over het stellen van schriftelijke vragen aan het college over de kalf-kwestie. Het is toch een tandje erger dan de liggende dame met het gouden setje op een gevel aan de Oudegracht. Hun worsteling zou ik begrepen hebben, maar ik had ze geadviseerd om de collega’s van de provinciale Partij voor de Dieren te bellen. Die hadden met de invalshoek van kistkalveren of de massaproductie van blank kalfsvlees of met een ludieke actie rond het beeld vermoedelijk meer gehoor gevonden. En dan had je daarnaast dit punt kunnen maken. Maar ook die zijn stil.

Mijn misselijkheid is weer over. Ik ben erg getroost omdat Rijk de Gooijer, die zich een paar jaar geleden nog een twijfelende gelovige noemde, in zijn prachtige carrière drie gouden kalveren kreeg. Hij had als voormalig gereformeerde jongen ook die associatie met het afgodsbeeld en met een ‘prutjury.’ Het eerste kalf weigerde hij, het tweede nam hij aan omdat er 2500 gulden bij zat en het derde smeet hij op de A2 uit de auto. Het is nog te zien op You Tube. En ach, die Rijk heeft meer charisma in zijn pink dan al die mannelijke sterren die over de rode loper drentelden tijdens het filmfestival.

Mijn enige zorg is nog waar het kalf blijft. Men schijnt het ergens in de stad te willen plaatsen. Ik hoop dat er ergens een kinderboerderij is die nog wat ruimte heeft en anders misschien langs de A2, graag aan de rechterzijde richting Amsterdam ter hoogte van Breukelen, als hommage aan Rijk.