Nog iets nieuws te brengen over de censuuraffaire? Kolommen en schermen zijn al gevuld. Er is zowat een dubbele oplage van Ons Utrecht in papier herdrukt naar aanleiding van die affaire. Ja, er is nog nieuws. Wat was de rol van het college, waren de excuses nou gemeend of niet en is het nu overgewaaid?

Ik geloof oprecht dat Wolfsen zich in zijn integriteit aangetast voelde en dan ben je niet altijd redelijk meer. Dat mag. Maar dat breng je wel even in je collegiaal bestuur, temeer daar de pensionvergoeding een collegebrief was. In Den Helder ging het pas mis toen het college burgemeester Hulman niet meer wilde dekken. En er is nog een reden om het in het college te bespreken; je collega’s kunnen corrigerend optreden. Ooit was ik woest over een brief die mijn integriteit aantastte, vond ik. Een stel ouders had uitgezocht waar mijn dochter op school zat en twijfelde aan mijn objectiviteit als onderwijswethouder omdat hun school onder hetzelfde bestuur viel. Vuurspuwend lichtte ik het college in en wilde harde actie. Daar bracht men mij vriendelijk tot bedaren. Dat hielp en uiteindelijk stuurde de gemeentesecretaris een brief aan de ouders dat wat zij mij verweten juist hun eigen gedrag in deze zaak was. Daarmee was de kous af. Ik vermoed dat het college niet goed over het gedrag van haar voorzitter gesproken heeft of niet beseft heeft wat de gevolgen konden zijn voor de stad. Of de voorzitter heeft niet willen luisteren.

Dan de excuses. Er was geen andere keuze voor betrokkene dan in twee dagen een volledig ander standpunt in te nemen. Een ramkoers had waarschijnlijk einde oefening betekend. De brave krant Trouw betoogt dat door de formuleringen van Wolfsen met ‘indien en voor zover’ de jurist sprak, die dan letterlijk niet eens excuses heeft aangeboden en daar als jurist ook persoonlijk mee kan leven. De krant vindt dat ‘deze burgemeester daarmee een fundamenteel probleem heeft.’ Je klopt het stof van je jasje en gaat gewoon door. Ik durf daar geen oordeel over te geven. Hoewel ik in NOVA het betoog van Wolfsen te glad vond. Zelfkritiek blijft niet de sterkste eigenschap, zelfs niet na de salto mortale in de raadszaal.

Het is niet overgewaaid denk ik. Het kan zijn dat hier hetzelfde speelt als bij Marokkaanse straatjeugd. Met een beroep op het eigen respect (lees integriteit) rechtvaardigt men intimiderend gedrag. De motivatie ervan is dat men geen respect ondervindt vanwege de afkomst en cultuur. Dat kan natuurlijk niet en is hier nou juist niet sprake van een hardnekkig probleem.