Waartoe dient feitelijk een vakantie. Ik was er in al die jaren nog steeds niet helemaal achter. Voor mij is het al een feest om even niets te moeten. Geen raadsvergaderingen, ongelukken, bewonersgroepen in de knel en deadlines. Niet steeds die veel te korte nachten en te vroeg weer op. Eindelijk tijd voor een paar goede boeken, lekker aanrommelen met de kinderen, muurtje schilderen of slaapkamer verbouwen, dat is mij al vakantie genoeg. Ik hoef niet zo nodig ergens anders te zijn om vrij te zijn. Althans, dat dacht ik vaak.

Toch slepen ook wij iedere zomer met tassen en koffers naar een of andere huisje in de duinen. Altijd in of nabij de duinen, dat wel. Ver gaan we zelden en nooit met een tent. De duinen in Nederland zijn de mooiste die er in de wereld voorhanden zijn. Al is een aantal oorden aan de Franse kust net voor Normandië ook niet te versmaden op dat terrein. Ja, de duinen over en dan de zee zien liggen, dat hoort er inderdaad wel bij, bij de vakantie. Maar moet je daar weken voor weg? Het enige voordeel om de eigen voordeur voor een paar weken te verruilen door een vreemde is de relatieve onbereikbaarheid voor collega's of andere werkrelaties. Voor buren, families, vrienden of vage kennissen. Maar die onbereikbaarheid is bedroevend relatief geworden als je de mobiele telefoon niet op de eerste stranddag in een duinpan begraaft. Ik heb tegen alle afspraken in och nog heel wat zakelijke onzin via de mail en sms moeten afhandelen.

Het leukste blijft de extra tijd die met vrouw en kinderen doorgebracht wordt. Balletje trappen, nieuwe dingen leren, veel leuke gesprekken. Ook dat muurtje schilderen zou dat in de weg hebben gestaan. Mijn jongste die twee tanden verwisselde en er opeens weer ouder uitziet. De 11e verjaardag van de oudste, slingers mee. Hele verhalen over hoe leuk de vakantie is maar hoe jammer dat er weer van meester of juf gewisseld moet worden na de vakantie. Lullige dingen als het hooghouden van een tafeltennisballetje of het luisteren naar gekke muziekjes op de ipod. Beetje tuffen naar kleine dorpjes. Op bezoek bij een maffe boer met roofvogels. Het gaat allemaal nergens over, maar tijdens het drukke werkseizoen kom je er inderdaad amper toe. Wij althans en ik vooral.

Daartoe dient dus de vakantie. Voor het doen van dingen waarvoor ook tijd moet zijn als het geen vakantie is. Dat was dus de belangrijkste les van deze vakantie en alleen daarom al was ie perfect. Niet jezelf begraven in het oeverloze werk dat nooit ophoudt als je er zelf geen rem op zet. Werk kan altijd veel efficiënter, maar de omgang met je gezin dat kan niet efficiënt. Toch raar dat je kennelijk een paar weken zand in je bed nodig hebt om dat weer scherp op het netvlies te krijgen.

En nu eens kijken of het beklijven wil.