Zo, er kan weer echt gewerkt worden nu maandag de scholen zijn begonnen. De lange vakantie is nu echt voorbij. En daar stonden we als ouders voor de achtste keer: mijmerend in weer een hogere groep. Dan kijk je even naar elkaar en is er een blik van verstandhouding waar alles inzit. We worden oud, wat worden de kinderen groot, hoe zou het met ze gaan dit jaar, zorgen we dat de vakantie-rust wat meer bewaard wordt in de vaak hectische maanden richting kerst. Dat is het fijne als je elkaar lang kent, dat een kort oogcontact zoveel zegt. En we zagen dat het goed was: twee aardige juffen en kinderen die er weer zin in hebben. Nu de ouders nog: zin qua werk!

Ook de Utrechtse politiek is maandag begonnen. Eerste puntje op de agenda: mogen we gescheiden blijven inburgeren in Utrecht? Wethouder Marka Spit wil dat het mogelijk moet blijven, dat vrouwen in vrouwenklasjes leren over de Nederlandse maatschappij en de Nederlandse taal. De minister wil het niet, werd getergd door 43 gemeenten, zond een brief en wil het nog steeds niet. Utrecht moet nu bepalen of de naive houding van de Utrechtse wethouder wordt bijgestuurd of dat Utrecht lak heeft aan Den Haag en vrouwenklasjes blijft gedogen. Mijn beste inschatting: Utrecht draait in woord bij en zal niet ingrijpen als er per ongeluk een vrouwenklasje of wat blijft bestaan. Dat had natuurlijk meteen gekund, maar ja, dan moet je als wethouder wel iets snappen van de hogere politiek.

Als die zaak is uitgesproken schakelen ze direct door naar het onderwerp Bibliotheek ++ op het Smakkelaarsveld. De rechter heeft in de zomer bepaald dat de nieuwe jury die is aangezocht om een keuze te maken uit zeven architecten weer moet worden ingeruild door de oude jury. Op die uitspraak moet het college een standpunt innemen. Iets dat leuk had moeten worden: een prachtig nieuw gebouw in een doodse hoek van de stad, is al een jaar een drama door een rekenfoutje vorig jaar. Nou ja, een rekenfoutje, door een buitengewoon slordige en gemakzuchtige manier waarop met de aanbesteding voor zo’n beeldbepalend project is omgegaan. Net als de samenwerking binnen het Muziekpaleis, tegenover de nieuwe bibliotheek. Ook zo’n fijn project dat maar niet van de grond wil komen en waarin de gemeente een zigzag beleid volgt. Een derde drama tekent zich af nu de stad akkoord is dat Corio -de eigenaar van Hoog Catharijne- mag gaan slepen met de resten van de oude dwangburcht Vredenburg. Knap om bij weer zo’n groot project een scheve schaats te rijden en ruzie te krijgen met de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed.

Drie projecten, dicht bij elkaar gelegen, zijn of worden slepende dossiers. Lekker om zo weer te beginnen na het reces. Daar komt nog bij een ingewikkelde discussie over de begroting voor het komende jaar met de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2010 die over de schouders met iedereen meekijkt. Je zou er bijna weer zin in krijgen, in het nieuwe politieke seizoen in ons Domdorp dat zo graag stad wil zijn.