zondag 25 augustus 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Het ego van de burgemeester
Column
Gepubliceerd: 2009-08-16
door: Kees van Oosten








Voor veel functies in het bedrijfsleven en bij de overheid komen alleen kandidaten in aanmerking die door een psychotechnische keuring zijn gekomen. Partijleider, minister of burgemeester kun je worden zonder keuring. Dat is niet goed. Als het om functies gaat waar veel macht mee verbonden is, is het nodig kandidaten psychologisch te screenen. David Owen heeft in 'Zieke wereldleiders' beschreven hoe overmoed, depressies en andere psychische aandoeningen van grote invloed zijn op belangrijke politieke beslissingen. Zoals de geschiedenis laat zien, vaak met rampzalige gevolgen.

David Owen, neuroloog, lid van het Britse Lagerhuis en minister van Volksgezondheid en van Buitenlandse Zaken, schrijft dat zich vooral bij politieke leiders een hoogmoedssyndroom kan ontwikkelen. Dat was volgens Owen bij Blair en Bush het geval. Daarbij speelt een narcistische neiging een rol, versterkt door spanningen waaraan politieke leiders blootstaan en niet te vergeten: het niet uiten van kritiek door onderdanige adviseurs en medewerkers.

Een burgemeester moet in ons bestel een samenbindende figuur zijn. Iemand die bruggen slaat en door alle bevolkingsgroepen wordt vertrouwd. Iemand die dialogen op gang brengt en erin slaagt om zo veel mogelijk groeperingen aan de dialoog te laten meedoen. Grote ego's die graag zelf aan het woord zijn, de publiciteit zoeken met krasse taal, ruzie maken met journalisten die kritische stukjes schrijven en weigeren het gesprek aan te gaan met kritische burgers zijn niet geschikt als bruggenbouwer.

Een burgemeester die 130.000 krantjes laat vernietigen omdat er iets in staat wat hem niet aanstaat, daar is meer mee aan de hand. Het is onvoorstelbaar dat Wolfsen zich niet heeft gerealiseerd welk onheil hij daarmee over zich zou afroepen. Het excuus dat Wolfsen hiervoor aanbood, kwam op veel mensen over als het opzeggen van een tekst die hij van buiten had geleerd, een tekst waarvan hij niets meende, omdat hij niet begreep wat er nu zo ernstig is aan wat hem werd kwalijk genomen. Een paar minuten na zijn ingestudeerde spijtbetuiging viel hij al uit zijn rol door voor de tv-camera's op straat de retorische vraag te stellen: "Zou er iemand in Utrecht zijn die nooit iets fout doet?"

Wat opvalt aan het gedrag van Wolfsen, naast zijn eigendunk, is het feit dat hij niet begrijpt wat voor indruk zijn gedrag maakt op het publiek. Een verstandig politicus zou nooit in een interview zeggen dat hij mailtjes van een kritische burger ongelezen in de prullenbak gooit. Hij zou nooit journalisten tegen zich in het harnas jagen. Het is niet moeilijk te begrijpen dat je niet met een stoet fotografen en voorlichters moet komen aanzetten als je een gesprek wilt hebben met hangjongeren in Zuilen. Wolfsen begrijpt dat allemaal niet. Dat betekent dat hij niet in staat is zichzelf te zien door de ogen van het publiek. Dat wijst op een onderontwikkeld inlevingsvermogen.

Hoe kan een burgemeester effectieve maatregelen nemen als hij zich niet kan verplaatsen in het gedrag van jongeren die een buurt onveilig maken? Als hij niets van hun boosheid en uitzichtloze positie begrijpt? De man begrijpt niet dat hij met het ophangen van camera's en mosquito's en het invoeren van steeds meer samenscholings- en gebiedsverboden voornamelijk haat en bitterheid oproept. Hoe kan een burgemeester tactvol optreden als hij niet wil weten wat zijn opponenten denken?

Op de gemeentelijke website zegt Wolfsen: “Ik weet alles van openbare orde en veiligheid.” Zoiets zeg je niet, en al helemaal niet als burgemeester van de meest onveilige stad van Nederland. Dat begrijpt Wolfsen dus niet. Niet begrijpen welke indruk je uitspraken maken op het publiek, 130.000 krantjes laten vernietigen omdat er iets in staat wat je niet aanstaat, je niet in een ander kunnen verplaatsen, kritiek uit de weg gaan, op de gemeentelijke website zetten dat je alles van openbare orde en veiligheid weet: Wolfsen paart eigendunk aan een gebrek aan empathie en dat breekt hem op.

Als je alles weet van openbare orde en veiligheid, waarom zou je je dan nog laten adviseren? En waarom zou je dan nog luisteren naar andere meningen? Voor de vorm kunnen raadsleden hun zegje doen, hij hoort het minzaam aan, maar hij laat ze kletsen. Voor Wolfsen hoeft het namelijk niet, want hij weet alles al. Journalisten vertellen dat Wolfsen hen ontloopt als ze kritisch over hem geschreven hebben. Hij snoert critici de mond, want als ze een punt hebben, dan is hij niet de superman die hij dacht te zijn. Persoonlijkheden als Wolfsen doen de democratie geen goed, want hij maakt critici tot dissidenten, die doodgezwegen moeten worden en hun baan kwijtraken.

Hoe is het mogelijk dat een man als Wolfsen carrière maakt in de politiek? Hoe is het mogelijk dat de vertrouwenscommissie uit de gemeenteraad blind was voor zijn eigendunk en zijn gebrek aan empathie? In de verkiezingscampagne begon hij over de kwaliteit van de Italiaanse keuken in Utrecht: daar zou hij als hij burgemeester wel wat aan doen! En nadat hij zijn excuus had aangeboden voor het breidelen van de pers, besloot de gemeente dat Wolfsen de juiste man was om de omgang met de pers in beleidsregels vast te leggen. Moeten we ons niet de vraag stellen: wat is er mis met de politiek?

Het werkelijke probleem is niet Wolfsen, maar de aantrekkingskracht die het politieke metier heeft op figuren als Wolfsen. Wolfsen zat zes jaar in de Tweede Kamer en gold als een goed kamerlid. De PvdA schoof hem als kandidaat naar voren en de vertrouwenscommissie zag geen probleem. Pas in de rol van burgemeester, in het contact met een kritisch publiek, wreekt zich de eigendunk en het gebrek aan empathie. Dat betekent dat zijn persoonlijkheid in het politieke milieu niet wordt gezien als afwijkend en dat collega-politici die met hem te maken hebben van hetzelfde laken een pak zijn, inclusief de leden van de vertrouwenscommissie uit de Utrechtse gemeenteraad.

De grote vraag is dus of je een burgemeester wel uit het politieke milieu moet rekruteren en of dan de kans niet groot is dat je weer zo'n superego binnenhaalt. Nog niet 1 procent van de bevolking is lid van een politieke partij, dus wat geeft politieke partijen het recht de burgemeester te mogen leveren? Wat is er in ons bestel eigenlijk politiek aan het ambt van burgemeester? Ligt het niet veel meer voor de hand een gedegen managementopleiding en –ervaring te eisen en gebleken geschiktheid voor de omgang met mensen, in plaats van wat ervaring in de Tweede Kamer of in een politieke partij?

De fout zit hem in het systeem van politieke benoemingen. Het actief worden in een politieke partij wordt maar al te vaak ingegeven door carrièremotieven. En er zijn ontzettend veel posities in het openbaar bestuur en bij semi-overheidsinstellingen waarop je meer kans maakt als je actief bent in een politieke partij. Die posities worden door politieke partijen gebruikt om loyale partijleden te belonen. Voor de politiek is dat slecht omdat er dan vooral baantjesjagers in de politiek actief zijn. Voor het ambt van burgemeester is het slecht omdat je daar een deskundige en ervaren manager voor moet hebben.

Kees van Oosten


Stuur dit bericht door!

SSLU vraagt Hof gemeente Utrecht te laten vervolgen
Tegen de koopzondag
Klimaatneutrale mobiliteit
Het probleem van GroenLinks
Een beter milieu: dialoog of actie?
Lintmeijer maakt belofte niet waar
Luchtmeetnet
Asbest en fijnstof
Gebakken lucht: Nationaal Samenwerkingsprogramma Luchtkwaliteit
Fietsen in de stad gezond?
DHV: u vraagt wij draaien
Nationaal Samenwerkingsprogramma Luchtkwaliteit (NSL): de nieuwe kleren van de keizer
Fijnstof in Utrecht ruimschoots boven de norm
Milieuzonering
Wolfsen: soft of onverschillig
Waardeloos rapport over verkeersmodel
Milieu-onrechtvaardigheid
Humane rechtspraak: vrouw en kind moeten 24 dagen honger lijden
Normen luchtkwaliteit gelden niet voor weggebruikers
De uitbuiter is vlakbij
Raadsleden geven niet om luchtkwaliteit
De Berekuil
Geklets over criminaliteit en veiligheid
Duizenden vrachtwagens in Utrecht spoorloos
Ondergeschiktheid van het milieu en duurzaamheid
Comfortabele onwetendheid
Schoonrekenen in Utrecht
Milieuprofessionals
Demografische krimp, een lesje in kapitalisme
Wilders en de rechtsstaat
Tijdelijke verbreding A2
Rechtsbescherming als fopspeen
De beschavingsval
Kosten criminaliteitsbestrijding
De intellectuele elite en de boze burger
De Bundeling en de regie-democratie
Foutje van de IND
Klimaatoorlogen
Gemakzuchtige journalistiek
Waterhoofdmanagement
De staat van de stad 2010
Een college zonder PvdA
Open brief aan Rinda den Besten
Kafka in de thuiszorg
Gratis erfpacht Jaarbeurs
Kappen met kappen
Duurzaamheid en slopen
Banen of barbecues
Minder professionele bestuurders, beter onderwijs
GroenLinks, de fly-over en de Spoorlaan
Sociale zuivering
Bejaarden op de barricades
Niemandsbewind
CO2 en Stikstof
Referendum ja of nee
De Spoorlaan en de PvdA
Wonen in Utrecht steeds ongezonder
Geplande verloedering van As van Kanaleneiland
Incompetente beroepskrachten
Allemaal de broekriem aanhalen
De leugen regeert
Bezwaarmaker als volksvijand
Over de wet van de remmende voorsprong
Het ego van de burgemeester
Inside Wolfsen
Opstand van de elite
Gidsland
Ons land
Hard en sociaal
Rechtbank kiest partij voor de gemeente
Gebakken luchtkwaliteit
Subsidie corrumpeert
Open brief aan de PvdA
Kredietcrisis of overproductie
Wijze lessen over inspraak
Farizeeërs
Mogen wij even afrekenen?
Het Winkelgebouw en het einde van de Stationsplannen
Geblunder
‘Verschoning’ van bussen valt tegen
Belgische toestanden?
De asfaltlobby
Volksvijand
De verloedering van de binnenstad
De vriendenrepubliek
Onveiligheid
Winkeliers Hoog Catharijne de klos
Politiek correct racisme
Segmenten
Vooruitgang
Volgzame ambtenaren
Duyvendak, klimaatactivist
Welvaart
Professionalisering
Actie voeren
Wetenschappelijke precisie
Rectificatie
Majellaleed
Niet bij brood alleen
Utrecht autostad
Gehoorzame burgers
Leve de economische groei
De Staat en het Kapitaal (2)
De Staat en het Kapitaal (1)
Zo gek als een deur
Integere ambtenaren
Excursie Auschwitz
Slachting onder winkeliers
Recht op verzet
Mosquito's
Troebel water
Wooncarrière
SloopLinks
Laffe wetenschappers
Werkverschaffing
Sjoemelen
Utrecht, Utrecht über alles

© 2007-2012 AllesoverUtrecht