Vaak naar gekeken op het station, die mooie grijze trein, de ICE. Gefantaseerd hoe het zou zijn wanneer je daar uren in zit, bijvoorbeeld naar Basel. Beetje werken, lezen, naar buiten kijken met 200 kilometer per uur. Hispeed, zegt de NS, dat spreekt aan. Eindelijk zat ik er een keer in, naar Keulen. Je bent aan boord, zo heet dat bij de ICE.

Rust? Conducteurs slingeren in drie talen elk kwartier mededelingen de trein in. Dat gebeurt lopend via hun mobiele telefoon. Je wordt vooral bedankt voor het vertrouwen in ICE en de Duitse Spoorwegen. Voor mij vergadert een Duitse zakenman met laptop. Hij praat een uur lang op luide toon tegen een serviele medewerker of een domme klant, dat wordt me niet duidelijk. Hij legt de werking van een computerprogramma uit. Ik begrijp het nu ook. Zijn telefoon rinkelt meerdere malen. Dan onderbreekt hij zijn betoog en staat in het Engels iemand te woord, die op Schiphol is. ICE International, het is waar.

De steward schuift langs. Aanvullende service op het ‘Bordrestaurant.’ De zakenman wil koffie en ontbijt. De steward blokkeert het gangpad even. Ik zie een andere zakenman aankomen. Jaar of veertig, in korte hemdsmouwen, met een koffertje. Verbeten trek om de mond. Hij kan er niet langs. Hij snauwt iets in het Duits, ik versta het niet. In ieder geval reageert de steward met: “Sie können auch bitte sagen.” Dan gebeurt het. “Zeker Turk of Arabier”, zegt het korte hemd en wringt zich er scheldend langs. Consternatie in het rijtuig. “Sie steigen aus”, roept de steward en loopt achter de man aan. Zo grof had ik het nog nergens gehoord. Misschien kan de PVV een Duitse afdeling opzetten. Later wordt vernomen dat de supervisor op de trein excuses van de man heeft geëist en gekregen.

De ICE boemelt tot Zevenaar, daar takt uit de grond de Betuwelijn aan. Daarna kilometers stapvoets over roestige en slechte sporen tot Emmerich. Zo eindigt dus die Nederlandse miljardenlijn. Willkommen in Deutschland. Ergens na Duisburg wordt de 200 kilometer bereikt. Alles digitaal af te lezen in je rijtuig. De steward komt weer met koffie. De conductrice doet er vijf minuten over mijn e-ticket te controleren en geeft het wantrouwig terug. De zakenman begint een nieuw telefoongesprek en ik heb de Voetbal International uit.