“Maar zo’n Wouter Bos, die de banken heeft gered, zit te overleggen met mensen die het tien- of twintigvoudige verdienen. Die declareren geen zonnebril, maar wel een woning die 5.000 euro per maand kost.” Aldus Wolfsen in het interview met Charlotte Huisman in de Volkskrant van 17 juli 2009.

Wat Wolfsen onderscheidt van slimme politici is dat hij nogal eens zegt wat hij echt denkt. En Charlotte Huisman verstaat de kunst grote ego's te laten vertellen wat er werkelijk in ze omgaat. Bij elkaar levert dat onthullende uitspraken op. Wat zegt Wolfsen nu precies in het citaat? Hij brengt twee stellingen onder woorden.

De eerste stelling is: als een bestuurder grote verdienste heeft, moeten wij niet zeuren over zijn declaratiegedrag. Wouter Bos heeft banken gered, dus wij moeten niet moeilijk doen over die zonnebril van 113 euro. Op die stelling valt wel wat af te dingen. Mag het gedrag van iemand die de belasting tilt, dronken achter het stuur zit of zijn handen niet thuis kan houden alleen maar aan de kaak gesteld worden als hij een slecht bestuurder of een gewone burger is?

De wet geldt voor iedereen en in gelijke mate, ongeacht of hij een maatschappelijke loser is of een verdienstelijk bestuurder. Als je ex-rechter Wolfsen hoort zeggen dat we die zonnebril door de vingers moeten zien omdat Wouter Bos de banken gered heeft, dan begrijp je hoe klassenjustitie werkt. Het is dus maar goed dat Wolfsen geen rechter meer is.

Een bijkomend probleem is dat veel bestuurders al gauw vinden dat ze erg verdienstelijk zijn en dat het volk ze dankbaar moet zijn voor hun tomeloze inzet. Lange werkdagen omdat je moet dineren met partijgenoten en zo. Als Wolfsen inzet en verdienste een rechtvaardiging vindt om met je handen in de gemeentekas te zitten, dan moeten we dus oppassen. Bescheidenheid is immers niet zijn sterkste punt. Misschien vond hij wel dat hij die kaartjes voor Mamma Mia gewoon verdiend had.

Wolfsens tweede stelling is: als bestuurders in hun werk te maken krijgen met hele belangrijke mensen die tien tot twintig keer zoveel verdienen als zijzelf en een woning declareren van 5000 euro per maand, dan moeten we niet moeilijk doen als zo'n bestuurder eens een keer over de schreef gaat. Het valt voor een bestuurder immers voor de drommel niet mee om op een houtje te moeten bijten als hij met patsers omgaat die het breed laten hangen.

Wolfsen hecht nogal aan representatie, netwerken en handelsmissies. Als je dan als burgemeester moet rondkomen van een schamele 9000 euro per maand, terwijl je zo'n voortreffelijk bestuurder bent, dan moet zo’n ambt een kwelling zijn.

Kees van Oosten