Je hoeft in de politiek niet altijd aardig te zijn, je mag overdrijven en soms hoef je niet alles te vertellen, maar één ding mag er niet en dat is liegen. Tot voor kort was dat ook in Utrecht nog een politieke doodzonde. Maar inmiddels kom je in het stadhuis met misleiden weg, sterker nog je laat een medewerker onwaarheid vertellen.

Eind juni, in de column Basta, was ik al voorzichtig over de musicaldeclaratie van Wolfsen. Gelet op de huidige bestuurlijke ethiek op de stadhuisbrug voegde ik al in dat ‘naar eigen zeggen’ de collegeleden met de pet rond waren gegaan voor de prijzige tickets op Broadway. Hoewel ik van nature goedgelovig ben, kwam een woordvoerder er zo rap mee, dat ik aan mijn water voelde dat er iets mis was. Ik meen zelfs dat die woordvoerder een journalist nog durfde te vertellen dat haar baas wel wat beters te doen had dan zich bezig te houden met deze trivialiteiten.

Na doorvragen van eerzame burgers blijkt een ruime maand later dat de tickets gewoon bij de gemeentekas gedeclareerd zijn en wordt de gemeentesecretaris naar voren geschoven om de uitslaande brand met een schuimblussertje te doven. Dat lijkt zelfs te lukken. Er wordt alsnog onder de collegeleden gecollecteerd voor het cadeautje aan Wolfsen. Er zijn bestuurders voor minder weggestuurd, sterker nog, hiervoor worden gewone mensen ontslagen, dat heet namelijk gewoon fraude. Afgezien van een enkele principiële oppositiepartij – gelukkig bestaan die nog – slaapt de gemeenteraad verder. Briljante communicatie in komkommertijd, dat wel. Straks is er wel weer wat anders dat de aandacht vraagt: Bibliotheek, Van Sijpesteijnkade en ander onheil.

Over gewone mensen gesproken. Wanneer er aangifte tegen de gewone sterveling wordt gedaan dan is deze minstens een half jaar in onzekerheid over wel of niet vervolging. Zo niet een burgemeester. Die heeft heel snel duidelijkheid en communiceert dat direct na publicatie over zijn Broadway-escapades. Ik kan niks bewijzen, maar OM en rechterlijke macht in Utrecht en stadhuis zijn nog nooit zo close geweest.

En kom nu niet aan met waarom mensen zich druk maken over een bonnetje en dat men zo druk is dat hier sprake van een slip of the pen is. In mijn collegetijd hadden we regelmatig collectieve bijdragen aan cadeaus en ik weet nog goed dat iedereen razendsnel zijn bijdrage deed, juist omdat je zoiets snel vergeet en je het goede voorbeeld wilt geven.

Het wordt de tijd van het opstellen van verkiezingsprogramma’s en kieslijsten. Ik mag toch hopen op aanscherping van bestuurlijke integriteit en wat betreft kandidaten ben ik benieuwd naar het zelfreinigend vermogen van de Utrechtse politiek.