Laten we zeggen dat u hartchirurg bent. En ook lekker aan het werk met een hart dat niet helemaal klopt zoals het zou moeten kloppen. U snijdt hier eens wat weg, u brandt daar eens een adertje dicht en op een gegeven moment raakt u de weg kwijt in dat hart en het bijbehorende vatenstelsel.
Nou ja, u bent toch bezig, er liggen nog een paar ongebruikte messen op tafel en het is nog lang geen vijf uur. Dus u blijft nog even een paar uur doormodderen om zo rond borreltijd tegen de hoofdzuster te zeggen: “Meid, ik heb vandaag nog iets belangrijks te doen; jij kan ontzettend goed borduren dus als jij hem nu even dicht wil naaien dan ga ik vast.”
De volgende morgen blijkt uw patiënt alweer een halve dag dood te zijn en het ziekenhuisbestuur dat - als vanzelfsprekend - de vinger aan de pols houdt, vraagt u om uit te leggen waarom het operatieresultaat zo beklagenswaardig was.
U bent een keiharde werker die ervan overtuigd is dat zachte heelmeesters stinkende wonden op hun geweten krijgen dus u zegt: “Ik was moe en op een gegeven moment begon het allemaal voor mijn ogen te draaien! Als ik ergens een pleistertje op plakte ontstond verderop een spontane bloedspuiting waardoor ik al met al helemaal de weg kwijt raakte. Pas om kwart voor vijf begreep ik dat ik al sinds theetijd niet meer begreep wat ik deed, dus heb ik er een eind aan laten breien door de hoofdzuster.”
“Ja, dat kan een keer gebeuren”, zei de bestuursvoorzitter, “maar toch, àlle patiënten van jou hebben dit jaar op de operatietafel het loodje gelegd! En dat waren er niet weinig!”
“Ik ben blij dat je dat zelf zegt, amice, dat het er niet weinig waren want daarmee zeg je ook dat ik een chirurg ben die werkweken van 70 tot 80 uur maakt. Dus nu ik hier moet zijn wil ik even kwijt dat ik dit, maar ook de komende jaren zondermeer recht heb op een reëlere, dus grotere bonus!”
“Nee”, zei de bestuursvoorzitter. “Een bonusverhoging kun je op je buik schrijven want we hebben dit jaar een godsvermogen aan compensatieclaims wegens wanprestatie moeten betalen! We zitten als ziekenhuis tot de nek in de financiële uitwerpselen en pas als de minister - via een injectie - al onze schulden op zich genomen heeft, dan wordt alles pas weer precies zoals het was.” U slikt even wat weg en zegt met ingehouden woede: “Collegae, reken er dan maar wel op dat al het grote operatietalent weg zal lopen naar ziekenhuizen waar nog wel een prestatiebonus wordt uitgekeerd!” U draait zich om, loopt weg en omdat u een beschaafd mens bent zegt u het niet hardop, maar denkt u het allen maar: “Val toch allemaal dood!”
Tip: Als de browser toch een speler opent, kan met de rechtermuisknop boven de link gekozen worden voor 'Doel opslaan als...' waarmee het bestand op de computer kan worden opgeslagen.
