De nieuwsslapte in ons dorp aan Vecht en Rijn is overweldigend. En dat is heerlijk zo aan het begin van augustus. Ik was nog even bang dat we tijdens de muzikale botenparade een deja-vu zouden beleven van drie jaar geleden. U weet wel, toen er uit het niets een werftrap afbrak. Het gevaar lag nu op de loer dat er een werfkade kon instorten. Na uitvoerig onderzoek van de gemeente bleek dat de Utrechtse werven er abominabel bijliggen. Er is zelfs met grondradar gekeken of er zich holtes onder de klinkers bevinden. Dat onderzoek is nog niet gereed, maar gelukkig bleven alles liggen. Het zou wat zijn als je hossend en dansend op een gezellige werf opeens richting Australië zakt.

Wat helemaal niet past bij de vakantietijd is dat de voetbalcompetitie weer is losgebarsten. Ze willen dit seizoen een beetje tijdig afwerken omdat volgende zomer de WK gespeeld wordt in Zuid-Afrika. Het hoort niet bij de vakantie om tegen zevenen met spanning richting bank te kruipen om te zien wat de plaatselijke FC gedaan heeft. Laat staan dat zo snel na afloop van de Tour de France Radio 1 alweer teruggevonden is om de wedstrijden live mee te beleven. Hoe dan ook, ik zag zondagavond een mij nog volstrekt onbekende spits de winnende tegen RKC afvuren. Daarmee staan we in ieder geval een weekje boven AZ en PSV in het linkerrijtje van de eredivisie. Kijken hoe dat tegen kerst is, al hoor ik positieve geluiden van de heren analisten: FC Utrecht heeft goed ingekocht!

Zelf ben ik maar aan de slag gegaan met het scheppen van orde in mijn archief. Vroeger ging dat om papier, nu om bits en bytes. En ik kan u verzekeren dat het veel gemakkelijker is om papier op de juiste stapel te krijgen en af te hangen in het goede mapje dan logica te scheppen in een computer. Vorig jaar is mijn fotoarchief onder handen genomen. Althans, voor ongeveer de helft. Het was voor de twee vakantiehulpen die er drie weken aan hebben gewerkt ondoenlijk om gereed te krijgen. Aan mij de schone taak om nog 40.000 platen zo op te bergen dat ik er vlot naar toe kan klikken als ik ze nodig heb. Nog belangrijker, om ervoor te zorgen dat ik niks kwijt ben als de computer het begeeft. Daar ga ik niet zomaar uitkomen. In de ‘inbox’ van mijn mailprogramma staan nog 12.000 e-mails die een fatsoenlijk nieuwe woning moeten hebben. Een regelrechte ramp. Zoiets behoor je meteen te doen bij binnenkomst maar dan ontbreekt de tijd. Sowieso maakt de snelheid waarmee nieuwe berichten binnenkomen zoiets volstrekt onmogelijk. Ik ben al blij als ik de inkomende onzin redelijk adequaat kan afwerken.

Waarom ik u met deze nutteloze informatie overspoel dat laat zich raden. Geen nieuws is goed nieuws behalve dan voor iemand die stukjes moet schrijven. Ik gun niemand ongeluk of ongemak maar een beetje minder slap zou prettig zijn.