zaterdag 16 februari 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Archeologie in de huiskamer
Column
Gepubliceerd: 2009-12-23
door: Quentin van Dinteren








Soms voel ik de noodzaak opkomen om eens flink op te ruimen. Niet dat mijn huis een zooi is, integendeel, maar ik ben een papierverzamelaar. Ik administreer met bevernijverheid en bewaar alles dat met papier heeft te maken. En soms... soms moet daar een bezem doorheen. Dat duurt lang: ik lees alles zorgvuldig en bepaal dan of ik het weggooien kan. En wat een rijkdom kom ik tegen!

Toegangskaartjes voor een feest in de Jaarbeurs in 2008; een kassabon van de Albert Heijn to Go op het station van zes april 2008 (koffie); een transactiebewijs van de aankoop van een paar nieuwe schoenen bij de Foot Locker aan de Steenweg twee jaar geleden en een briefje waarop staat: “13.30u kaart meenemen Lieke parkeren in garage achterzijde”. Dat laatste terwijl ik niet eens auto rijd. Wellicht bedoelde ik dat ik Lieke (wie dat ook is) in de garage moest parkeren: niet erg stijlvol van mij.

Omdat ik tegelijkertijd in mijn eigen affaires een chaoot ben die hardnekkig weigert een notitieblok of agenda te voeren, heb ik ook nooit een papiertje bij de hand als ik gebeld wordt, bel of zomaar iets wil opschrijven. (Agenda’s vervelen mij, notitieblokjes evenzo.) De papiertjes die in mijn huis liggen, worden dus noodzakelijkerwijs de dragers van mijn notities, memo’s en afspraken op lange termijn en erratische tijdstippen.

En zo kwam ik laatst een boodschappenbriefje tegen, achterop een lijstje met oude bankgegevens. Het boodschappenbriefje is gerust twee en een half jaar oud en stamt nog uit wat voor mij een ander tijdperk was. Ik kon eruit afleiden dat ik toen nog niet de Wereldgerechten van Knorr had ontdekt en dat ik dringend toe was aan azijn en een blikopener... Joost mag weten waarvoor. Ik heb beiden nooit gebruikt.

Maar het boodschappenbriefje van toen geeft zoveel meer prijs dan welke – schijnbaar puur cosmetische – accessoires ik zocht voor mijn keukenla en voorraadkast. Namelijk dat ik toen nog boodschappenbriefjes schreef. Of beter gezegd: ik liet ze voor me schrijven. Nu is dat niet meer. Ik loop impulsief naar de winkel, koop troep, en loop een uur later weer terug omdat ik de crème fraîche ben vergeten. Wat dat betreft, heb ik mij niet gebeterd... Ik heb het briefje weggegooid.

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht