Ieder jaar word ik door een aantal wintersportminnende dames gevraagd of ik zin heb om eens een keertje mee te gaan naar een wit besneeuwd oord. Ze beschrijven dan altijd vol enthousiasme de mooie witte bergen, het heerlijke gevoel dat snowboarden/skiën je geeft (de dames zijn bijzonder verdeeld over welke activiteit het stoerst is) en de mooie avonden in de après-skihut.

Mijn ouders gingen vroeger nooit wintersporten, dus ben ik niet met het fenomeen opgegroeid. Ieder jaar, als de winterfanaten mij weer op de hoogte stelden van hun plannen, leek het me geweldig. Ik ging helaas nooit mee, want als arme student kon ik ‘slechts’ één vakantie bekostigen. En dan koos ik toch voor de zomer. Wel riep ik altijd: ‘als ik eenmaal werk, dan ga ik mee!’

Dit jaar brak dat moment aan: het werkende leven begon. Dus toen het onlangs wat kouder werd in Nederland, begon ik zo zachtjes aan eens te denken over een eventueel winteravontuur in de bergen. Maar niet voor lang, want ineens ging het sneeuwen. In Nederland. Ik kwam tot een vreemde conclusie: ik hou niet zo van sneeuw.

Een besneeuwd Utrecht is prachtig en ik kon ook hartelijk lachen om de inventieve Utrechtse sneeuwpoppen en overige sneeuwentiteiten. Maar om er nu de hele dag in te sporten? Nee. Al die tijd heb ik gedacht dat ik iets geweldigs miste, nu ben ik blij dat ik nooit een week in de sneeuw heb hoeven kleumen.

Ondanks het feit dat ik me nu een vreemde eend in de bijt voel tussen mijn vriendinnen, ben ik wel blij dat ik er in Utrecht achter kom dat sneeuw me koud laat. In een skiliftje in Oostenrijk ben je verder van huis.

Elize