woensdag 8 februari 2012
Versie 3.00
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Een vraag
Column
Gepubliceerd: 2009-12-18
door: An & Erica








‘Mevrouw?’
Ik kijk op vanaf mijn laptop en zie een jongen van rond de achttien staan. Gemillimeterd haar, blauwe ogen, zwarte slobbertrui en witte sportschoenen.
Ik knik.
‘Mag ik misschien iets vragen?’

Ik zit in de bibliotheek van Utrecht. Een prachtig centrum voor ontmoetingen, observaties, studie, kantoorhuisvesting en o ja, het lenen van boeken. Sinds ik een tekstbureau heb maar geen kantoor, werk ik er regelmatig aan verhalen. En ik zie er bijzondere mensen voorbij komen. Een man bijvoorbeeld die vrijwel iedere dag allerlei stripboeken komt kopiëren En stoere jongens die – met het geluid aan – videoclips kijken op de computers van de bieb. Maar ook een oude dame, die haar krantje rustig leest, of keurige Uni-studenten die ‘gezellig samen’ studeren voor hun tentamen.

Terug naar de jongen.

Natuurlijk mag hij iets vragen.
‘Ik wil graag een brief schrijven, maar ik kan dat zelf niet. Kunt u mij misschien helpen?’
Ik kijk hem nog eens aan en twijfel. Hij kijkt wat ontdeugend uit zijn ogen en heeft een bijna onzichtbare glimlach op zijn gezicht. Neemt hij mij nu in de maling of is hij serieus?
Geraakt door zijn indringende blik en nieuwsgierig naar wat er komen gaat, loop ik met hem mee. Laptop in de tas, tas goed vasthouden – want wantrouwend ben ik nog steeds.
‘Wat wil je voor brief schrijven dan?’
‘Een brief voor werk. Ik heb geen werk, had problemen thuis enzo. En nu wil ik graag reageren op iets.’
‘Kun je eens een begin typen, dan weet ik ongeveer wat je wilt. Dan kom ik zo weer terug, ok?’
Hij knikt, niet overtuigend, en begint te typen. Even later kom ik terug en zie ik dat is er een wirwar van woorden is verschenen op het beeldscherm. Het lijken typefouten, maar het zijn er teveel om het op slechts typefouten te houden. Ik vermoed iets anders.
‘Ja, mevrouw, ik ben dyslectisch.’

Aha.

Samen schrijven we de brief verder en met een grote glimlach stapt de jongen een half uur later de bibliotheek uit, de wereld weer in. En ik blijf in de bieb, en mijn ogen dwalen af naar de man die zijn stripboeken kopieert…

Erica

Tekstbureau verZINsels
verZINsels.Com



Stuur dit bericht door!


© 2007-2011 AllesoverUtrecht