zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Het witte scherm
Column
Gepubliceerd: 2009-12-16
door: Quentin van Dinteren








Bij een familie-evenement komen er af en toe verhalen van vroeger naar boven. Van mijn generatie is het opgroeien zorgvuldig gedocumenteerd en dus nemen verhalen van vroeger vaak de vorm aan van beeldmateriaal. En hoewel het verhaal uit de mond van een ander zeer meeslepend kan zijn, is het ook subjectief; de verteller verkondigt haar aannames als waarheden. Het beeld vertelt zijn eigen, meestal objectievere versie en dat laat ruimte voor veel meer vragen.

Als het licht uitgaat, de projector begint de knorren en de stemmen van de ‘acteurs’ – vervormd maar toch herkenbaar – worden vermengd met beelden, dan vraag ik mij altijd af hoe men zich toen voelde. Ikzelf voel mij onbehaaglijk als er een camera op mij wordt gericht; defensief soms en vaak genoodzaakt een stemming weer te geven die op dat moment niet echt de mijne is. En dat is te zien.

Als ik dit heb, dan anderen toch zeker ook? Een film van vroeger, toen een veel kleinere versie van mijzelf nog ongegeneerd in zijn blote kont over het strand rende, geeft nu stemmingen weer die ik destijds niet kon, wilde of vermocht te peilen. De chagrijnige blik van de één verraadt dat hij of zij liever ergens anders was, terwijl de oprechte glimlach van de ander – een glimlach zoals men niet veinzen kan – verraadt dat hij of zij innig opgaat in het smeden van herinneringen.

Soms wordt het één en ander toegelicht door medekijkers die aanwezig waren op de dag van de opnames. Vaak een uitleg in de trend van “Ik wilde die dag eigenlijk bij een vriendje spelen, maar moest mee naar het strand” of “Ik was er toen voor de eerste keer bij als vriendinnetje van Job en was doodnerveus”. Maar een aantal zaken blijven een mysterie.

Want zoals bij iedere familie, hebben bij de mijne de schikgodinnen reeds menige draad doorgeknipt en hebben de twist en de tweedracht mensen uit elkaar gedreven. “Wat dacht op dat moment die persoon, aan wie ik het niet meer vragen kan?” is wat ik mij dan afvraag. Maar die vraag kan – en zál – ik duizend-en-één keer herhalen: hij blijft onbeantwoord... Nee, geef mij maar het vertelde verhaal met alle aannames van dien: beelden laten mij te veel verbeelden.

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht