Nehemia Skinflint trommelde tevreden op zijn buik en sloeg wat as van zijn giletje af. Hij stond op uit zijn stoel en stak zijn duimen in de zakjes van zijn geruite vest. Het was donker boven Dorset Street. Wanneer het maar niet ging regenen, want dan had hij weer een rijtuig nodig om naar de club in Baker Street te gaan. Een heer als hij kon moeilijk lopend over straat gaan. Hij, Nehemia Skinflint, had dit jaar toch maar mooi een aantal huizen en winkels te gelde gemaakt aan het Londense stadsbestuur. Hij moest niet vergeten om op de club een van de leden van de council te bedanken.

Nog een sigaar, dat kon er wel vanaf. Hij kon een glimlach niet onderdrukken, zo makkelijk was het nou dat zaken doen. York Terrace, drie huizen en een pub verkocht omdat men een vijver in Regent’s Park wilde gaan aanleggen. Zijn verhaal dat de achterliggende rij huizen aan Marylebone Road, waarvan hij er vier bezat dan minder waard zou worden, had men als zoete koek geslikt. Het had hem een forse schadeloosstelling opgeleverd. Over vijf jaar lagen die huizen notabene aan het park en zouden dan het dubbele waard zijn. En Marylebone had hij louter te danken aan zijn vader, admiraal Skinflint, die vier weken na de schenking door de koning een zeemansgraf vond ergens voor de kust van Portugal. Nehemia had zijn hele leven niet meer hoeven te werken. Hij blies een rookpluim uit. Toch was hij aan het einde van het jaar nu vermoeid. Je moest toch heel wat tijd steken in het praten met de council. Dat waren toch vermoeiende heren. Zijn kwaliteit was toch dat hij altijd de juiste snaar wist te raken.

Neem nou die vijver, wat had je in feite midden in Londen aan zo’n modderig en stinkend gat. Maar ja, gelukkig trof hij destijds die bekende architect die de council en belangrijker de Duke van Westminster overhaalde omdat ook Parijs mee deed aan de nieuwe landschapstijl. En die man kon overtuigend praten. Zeker toen hij vertelde dat de heren met hun vrouw konden wandelen door het park en op de vijver konden uitkijken of in een roeiboot konden stappen.

Met een ruk stond Nehemia op. Begon het zelfs te sneeuwen. Vlug naar de club, kon hij altijd zeggen dat hij door die bui was overvallen. Hij trok zijn jas aan en zette zijn hoed op. De landlady moest het vuur maar in de gaten houden, die hoorde de deur wel dichtslaan. Nehemia stapte Dorset Street op en trok de hoed over zijn ogen. Het viel nog wel mee.

“Heeft u iets voor een arme bedelaar”, hoorde hij. Een man rillend in zijn in dunne lompen en met een houten been, stak zijn hand uit.

“Nee”, beet hij de kerel toe. Weer zo’n sukkel met een oorlogswond. Nehemia stapte snel over de houten staak heen. Het leven had ook zijn schaduwkanten, snel op weg naar de club. Port, knappend haardvuur en nieuwe zaken voor het jaar 1853, Merry Christmas.

René Verhulst