Kan een cavia je huisgezin ontregelen? Ja, dat kan als zo’n beestje van de grootste dierenvriend uit het gezin is en plotseling ziek wordt en dood gaat. Het beestje bleek een grote haarbal in zijn maag te hebben. Dat gebeurt kennelijk bij langharige cavia’s. En op het moment dat je ziet dat er met het beestje iets aan de hand moet zijn, zijn ze al even ziek.

Onze jongste is een soort Jip en zijn iets oudere buurmeisje een soort Janneke. Samen zijn ze vaak te vinden bij de dierenkliniek op de hoek van de straat. Toen Herre woensdag met Pluizebol en buurmeisje naar de kliniek toog voor een onderzoek was de knaagdierspecialist niet aanwezig. Geen probleem: de meiden van de kliniek zetten de kids dan aan een klusje. Rond etenstijd ben ik maar eens gaan bellen waar ze bleven. Tja, ze moesten nog wachten. De staf was aan het eten en of Herre daar kon blijven eten. Probleem? Nee hoor, kom maar een bordje brengen. En daar zat de net achtjarige: stoer zijn twijfel te maskeren aan de balie met z’n avondeten.

Woensdagavond was de diagnose dat het beestje een gezwel had bij zijn nieren. Een spuitje was noodzakelijk. Het nieuws kwam van zijn favoriete medewerkster die hem speciaal belde. In een wonderlijk staccato sprak hij zakelijk met haar, maar na het ophangen kwamen dikke tranen.

Vrijdagmiddag moest het gebeuren. Ik zou van zijn oude nachtverblijf een kistje timmeren en Herre toog met Pluizebol en zijn moeder naar de kliniek. Er kwam een sms: “Ze gaan toch een echo doen.” Ja, dat kan kennelijk ook bij zulke beestjes. Een half uurtje later stond er een glimmende zoon op de stoep. Tinneke, de knaagdierspecialist, wilde hem toch opereren. Gratis als het niet zou lukken en voor een klein bedragje als het wel zou lukken. Speciaal voor hem.

De operatie was geslaagd, maar het beestje kwam niet meer uit de narcose. Te veel verzwakt. Hij had zelfs, dit is geen grap, mond op mond beademing gekregen om hem erdoor te trekken. Tja, dit is in de derde wereld niet uit te leggen. Alleen ouders en lieve dierendokters snappen dat dieren voor sommige kinderen zoveel betekenen. Dus moest het kistje toch gebruikt en de kuil in de tuin toch gevuld. Zaterdag had de kleine man geen tijd voor zijn verdriet omdat hij een slaapfeestje had bij een vriendinnetje. Maar zondag kwam het verdriet dubbel. Toen ik hem in bed legde bleven de tranen komen en daar tussendoor de verhalen over wat hij zo miste aan z’n cavia. Een goede les voor ouders over de zielenroerselen van een kind. Alles is zoveel intenser en teveel ontgaat je in het jachtige leven.

Of het zou helpen om wat mooie foto’s uit te printen en in te lijsten? Ja, dat zou fijn zijn. Het lijstje met vier foto’s van Herre en Pluizebol lag maandagmorgen bij het ontbijt klaar. Dat hielp gelukkig. Voor een dierenvriend van acht is een cavia dus heel belangrijk. En ouders lijden mee.