In Kapelle, mijn geboortedorp, is de jongerenproblematiek volledig uit de hand gelopen, zo lees ik tijdens de Kerst in de plaatselijke bladen, en een samenscholingsverbod is afgekondigd in de bloesem van Zeeland, zoals de marketingslogan van het kerkdorp luidt. Vrede op aarde, maar niet daar. Wat is er aan de hand?

Aan de rand van het dorp, een terrein waar wij vroeger dagenlang op een afgedankte mobylette crosten, zijn jongeren nu ongewenst. Al maanden, zo meldt De Scheldepost, hingen er jongeren rond en maakten er een rotzooi van. Er werden twee jongerenwerkers van een 'instelling' ingehuurd. Die reden rond in een geel autootje en hadden dezelfde fleecetrui aan, meldt mij een oude klasgenoot, die ik in de supermarkt tegenkom. Ze werden uitgescholden voor 'kontvrienden', en na het laten leeglopen van de banden van de auto besloot de burgemeester tot het terugtrekken van deze infanterie. “Ik praat het natuurlijk niet goed”, besloot mijn schoolmakker zijn relaas. “Maar ja, ze in zo’n autootje laten rondrijden is natuurlijk vragen om problemen.”

Voor uw informatie. In Kapelle wonen, afgezien van enkele Molukse families wiens kinderen hun sporen in de voetbalvereniging ruimschoots verdiend hebben en boven alle verdenking staan, en de Vietnamees die zeven dagen in de week de snackbar drijft, geen allochtonen dus zo’n probleem is het niet.

Bij mijn moeder thuis doe ik verder navraag. De burgemeester besloot tot een oorlogsverklaring aan de plaatselijke jeugd. Hij huurde een communicatieadviseur in en liet zich interviewen in De Bevelander. De maat was vol, zeker toen er een afvalbak in brand werd gestoken. Hij (de burgemeester) zou voor de veiligheid van de Kapellenaren in staan. Er zouden borden geplaatst worden, met daarop vermelding van het ingestelde samenscholingsverbod. Een foto van de man met zo’n bord werd door de communicatieadviseur aan de pers verstrekt. Het duurde wel zes weken voor de borden er hingen. En, u raadt het al, de borden hingen er een dag en waren in de nacht vakkundig losgeschroefd en verdwenen. Tja, een beetje jongen loopt met een set steeksleutels op zak. Handhaving van het verbod was onmogelijk.

Ik voelde mij als oorlogscorrespondent embedded in het oorlogsgebied en besloot er maar eens langs te rijden. Twee jongens en één meisje kleumden rond een bankje en zaten chips te eten. Een lege fles cola lag naast de gloednieuwe afvalbak. Aan een paal hing de lege houder van het verwijderde bord. Een onttakelde overheid, dat was mijn beeld, machteloos tegen deze buurtterroristen. Ik praat het natuurlijk niet goed, maar jongerenwerkers en domme spierballentaal werken natuurlijk niet. Verstrek van overheidswege een paar oude brommers, schuif de grond wat aan en het probleem is opgelost. Dat zou ik doen.

René Verhulst