Klik hier voor een vergroting

Voor de expositie van nachtfoto’s van de Dom in het stadhuis heb ik een serie ansichtkaarten laten maken. Daar heb ik vaak wel een paar van bij me. De foto van de waterspuwer met volle maan is een van die serie. Het bijzondere van deze kaart is dat bijna iedereen hem eerst op z’n kant bekijkt. Zelfs collega fotografen bekijken hem soms verkeerd. Meestal zien mensen er een kat in of een ander beest dat naar de maan huilt.

Zelf zou ik in dat geval eerder aan een wolf denken, want dat is de vorm van de waterspuwer. Soms weten ze niet wat ze zien, maar ze bekijken de kaart wel horizontaal. De mooiste reactie kreeg ik van een voormalige buurman. Hij had wel direct door dat hij de kaart op z’n kant bekeek, maar wilde hem toch zo bekijken, want hij zag er een heel ander verhaal in. Ik vond het verhaal zo mooi dat ik de foto ook liggend laat zien.

Hij zag er namelijk een mysterieus landschap in. Aan de horizon een vuurtoren, of een kasteel boven op een berg, met de volle maan erachter. Op de voorgrond zie je een bakker, fluitend op z’n bakfiets, net boven de heg uitkomen. Hij heeft een cartoon-achtige uitstraling en zit rechtop op zijn fiets. Hij brengt het dagelijkse brood naar de vuurtorenwachter, of de kasteelheer, in de verte.

Bij exposities geef ik zelden een titel aan m’n foto’s, of het moet de locatie zijn. Ik wil de mensen niet precies vertellen wat ze moeten zien. Ik ben er nieuwsgierig naar wat mensen zien in mijn foto’s, zonder dat een titel ze in een bepaalde richting leidt. Meestal zullen ze gewoon zien wat er op de foto staat, maar het is geweldig als iemand echt iets anders ziet.

Hoe persoonlijker het verhaal is en hoe meer het afwijkt van wat ik gefotografeerd heb, hoe mooier ik het vind.

Als ze daar ook, net als die buurman, echt naar kijken en proberen de beeldelementen in de foto te vinden die passen binnen het verhaal dat ze in eerste instantie in de foto zagen.