Ik baal dat ik niet dichten kan.

Had ik die gave wel, dan zou het
met mij nog best wel goed komen.

Hoe moeilijk kan het zijn, op licht
filosofische toon
woorden aan elkaar breien.

Er is geen studie voor, dus daaraan
kan het niet liggen.

En, ik ken iedere uithoek van de
stad.

Ik woonde nog nooit elders.

Van Koningsweg diep in den oost,
tot Odeveltpark in Vleuten-West.

Van het zuidelijke Transwijk aan de
Telderslaan.

Tot het Boerhaaveplein, das toch
redelijk Noord.

Tot Overvecht bracht ik het nimmer,
dat is waar.

Maar de Oudegracht en Breedstraat
tellen toch ook mee voor een brede
blik op Utrecht schoon.

Het is dat ik niet dichten kan.

Anders was ik graag benoemd tot
dichter van de stad.

Wat is leuker dan dat te zijn,
ik weet het werkelijk niet.

Maar zolang ik geen Ingmar heet,
geen scooter rijd,
soms buiten de stad verblijf,
zal ik het zover niet schoppen.

Het spijt mij best, maar geeft
toch geen verdriet.

Zolang we een man als Heytze hebben,
dicht ik beter niet.

(Donderdag werd Ingmar Heytze voor twee jaar benoemd
als de eerste stadsdichter van Utrecht).