Van de groene bossen van Amelisweerd tot de moderne architectuur van Vleuterweide. Van het uitgestrekte Noorderpark tot de forten op de Houtense vlakte, wij zijn allen Utrechters. Wij ademen dezelfde lucht in onze stad, allemaal dezelfde lucht, dag en nacht. Er zal verandering komen, ja dat zal gebeuren.

Waar eens onze voorvaderen als de kerstenende Willibrord en de ons van de Spaanse vijand verlossende Trijn van Leemput frisse lucht hun longen inzogen, zullen wij dat binnenkort ook weer kunnen, elke ademtocht, elke zucht.

In het voetspoor van grote geleerden uit het verleden van onze stad als Buys Ballot en Voetius, en architecten als Gerrit Rietveld zal een nieuwe bibliotheek gaan verrijzen op het Smakkelaarsveld, in het hart van de stad. Dit bastion der geletterdheid, deze vaste burcht voor onze kinderen die zich weer kunnen ontwikkelen tot nieuwe wetenschappers en schrijvers zal er komen, ja dat zal gebeuren.

Historisch dat een man wiens voorvaderen met het paard de akker ploegden en vruchten als appels en peren liet groeien aan de bomen dit in deze column kan aankondigen, ja dat is gebeurd.

Wij houden elkaar vast in de moeilijke tijden die komen gaan. Maar wij hebben grotere stormen doorstaan. Ons schip zal naar de einder koersen tot er land in zicht komt, nieuw land, nieuwe grenzen en nieuwe uitdagingen, ja dat zal gebeuren.

Ik heb een probleem, mijn vrienden en medeburgers. Ik heb een probleem vandaag. Een probleem dat diep gegrond is in de Utrechtse harten. Ik heb een probleem wanneer problemen niet opgelost worden. Laten we daarom nooit, maar dan ook nooit vergeten dat er een belofte is. De Utrechtse belofte, die tijdloze belofte die komt wanneer dat nodig is en wanneer wij dat allen willen. En dan zal van de meanderende Kromme Rijn tot de Romeinse opgravingen in Veldhuizen en van de krachtwijk Overvecht tot de groene gordel in het zuiden van onze stad, uit duizenden kelen één stem klinken: Ja, we kunnen het. Dat zal er gebeuren, God zegene u, God zegene Utrecht, dank u wel, dank u wel.