Klik hier voor een vergroting

Ik heb nog steeds m'n rijbewijs niet. Wel ooit eens geprobeerd, maar omdat ik epilepsie had, ben ik ermee gestopt. Toen ik lang genoeg aanvalsvrij was, was ik niet meer geïnteresseerd. In auto's was ik ook nooit zo geïnteresseerd, toch ben ik ooit een beetje mede-eigenaar geweest van een auto.

Het was een oude Renault Estafette, een busje dat een aantal vrienden van de School voor de Journalistiek had aangeschaft om verhuizingen mee doen, op vakantie te gaan, en om naar een interview te rijden. In de praktijk had de bus en reputatie opgebouwd dat hij bijna geen enkele rit uitreed.

Ondanks de gebreken, of misschien juist daardoor had de bus een speciale plek in ons hart ingenomen. Met liefde staken we steeds weer tijd en geld in reparaties en nieuwe, tweedehands onderdelen. Ik herinner me ritjes waar we van praatpaal naar praatpaal reden. Zodat we wisten welke kant we op moesten lopen, wanneer de motor er weer mee op zou houden.

Er mankeerde van alles aan het busje. Zo had Eric op een gegeven moment het stuur in zijn handen, toen we over de verkeersdrempel in de Haverstraat reden. De ruitenwissers kwamen ook moeilijk op gang, maar dat was te verhelpen door ze even op gang te brengen. Op het dashboard zat het mechanisme waar je een beetje kracht op moest zetten en dan deden de ruitenwissers het weer.

De laatste maanden heeft het busje gesleten in het gat van de Voorstraat dat als parkeerplaats werd gebruikt. Toen de Estafette al een tijdje niet meer aan de praat te krijgen was, werd er ook een nieuwe bus gekocht: een Ford Transit. Ik heb ook dat busje helpen schilderen. De kleuren waren zwart en wit, maar de vorm van de zwarte streep op de bus gaf het geheel iets extra's vonden wij. De bus had een echte A-Team streep.

In deze bus reden we ook achter de dieven van de Estafette aan, dachten we. Die was namelijk gestolen. Hij moet op een vrachtwagen geladen zijn want hij reed toen al een tijdje niet meer. Zoveel van die busjes reden er niet in Nederland, dus toen de jongens gehoord hadden dat iemand in Amsterdam bij de Nieuwe Utrechtseweg een Estafette had gezien, letten we allemaal op toen we na een feest in Amsterdam terug reden.

Bij een afrit zagen we opeens een Estafette, en nog net op tijd voor de afslag, sloegen we af. Klaar voor een wilde achtervolging. De A-Team tune galmde door de cabine. Een tijdlang hebben we nog door een woonwijk gereden. Toen we het busje zagen, bleek het een andere Estafette te zijn. Daarna zijn we maar weer, een illusie armer en een avontuur rijker, verder gegaan.

Het busje hebben we nooit weer gezien...