Klik hier voor een vergroting

Laat slechts voetstappen achter, neem slechts foto's mee.

Dit is het motto van urban exploring. Het onderzoeken en fotograferen van normaal, ongeziene of verboden delen van de menselijke beschaving. De urban explorers proberen een gebouw binnen te komen zonder iets te forceren of in te gooien.

Op hun site www.urbanexplorers.net staat de weerslag van hun avonturen. Hele fotoseries van verlaten fabrieken, hotels en andere bouwwerken. Toen ik voor het eerst van urban explorers hoorde, moest ik een beetje gniffelen. Ik wist niet dat het bestond, maar doe het al wel 30 jaar.

Als kind was de aardappelmeelfabriek (bij ons bekend als De Fabriek) mijn speelterrein. De fabriek werkte toen nog, maar op zaterdag was het meestal erg rustig, zodat ik door alle gebouwen kon sluipen. Als klein jochie kon ik makkelijk onder een het gaas door en tussen de spijlen van het hek. Ook later bleven onbewaakte gebouwen mij trekken. Kloosters, fabrieken oude woningen en boerderijen, toen maakte ik geen foto's maar probeerde wel stiekem in zo'n gebouw te komen.

Tegenwoordig doe ik het als nachtfotograaf. Als ik in een gebouw kom om te fotograferen, is er meestal wel iemand die me begeleidt. Hierdoor kan ik vaak overal komen, maar het is wel een geregel. De juiste persoon vinden, een tijd afspreken, en dan hopen dat de omstandigheden goed zijn om foto's te maken.

Mijn nachtelijke bezoeken zonder afspraak, lijken al meer een soort urban exploring. Ik zoek een open hek, of een kier in het gaas. Het is een stuk spannender, maar ook gevaarlijker. Meestal is er geen licht en de vloeren zijn niet altijd even betrouwbaar. De laatste tijd heb ik een zaklamp bij mij, die komt mij in dat soort situaties goed van pas.

In de verlaten gebouwen zijn vaak nog sporen van de oude gebruikers. Peuken op de plek waar de arbeiders vroeger ongezien konden roken. Roet, waar een zware generator heeft gestaan, en soms nog resten van de zware machines.
Grotere verlaten terreinen kunnen ook aanlokkelijk zijn, maar zijn meestal niet verlicht. Alleen als er andere fabrieken in de buurt zijn, is er wat strooilicht, en kun je toch nog wat zien, en dus fotograferen

Mij gaat het niet om de interieurfoto's of de mooie oude machines. Als ik in een verlaten gebouw ben, zoek ik net als buiten, het licht. Het uitzicht door een gebroken ruit. Dit om de nacht naar binnen te laten, of om die buiten te fotograferen. Zoals in de half gesloopte Lubro-broodfabriek, door het nachtlicht ontstaat een spannende zuilengalerij.