Als Wimbledon er op zit en de wielrenners in Frankrijk aan hun eerste week zijn begonnen, wordt het hier hoog tijd om voorzichtig af te bouwen. De politiek vocht en vecht deze week de laatste robbertjes uit en dan is het ook op dat front stil tot in september.

Mijn kinderen lopen ook al weken op hun tandvlees. Een terugkerend gevalletje net voor kerst- of zomervakantie. De oudste wordt dat spontaan ziek. Niet ernstig, maar wel vervelend, vooral voor hem. De afgelopen week heb ik meermaals met de knietjes op de grond gelegen om braaksporen weg te poetsen. Geen fijne klus, maar het hoort er allemaal bij. Vooral voor zo’n kerel is het geen lolletje. De laatste schoolweken zijn dik gevuld met allerhande laatste stof, maar het is vooral totale gekte met feestjes, picknicks, bbq’s en andere gezelligheid. Tot laat licht, dus niet kunnen slapen en natuurlijk bloed drukkend heet, zowel in de klaslokalen als ‘s avonds in de slaapkamers. Tegen dit zwoele natuurgeweld is geen kruit te gewassen al duikelen nu de graadjes weer iets naar beneden.

Die laatste politieke ‘gevechten’ gingen dinsdag om het Muziekpaleis en donderdag over de Voorjaarsnota. Alle plooien zijn waarschijnlijk keurig op tijd recht gestreken. Tivoli en de gemeente zijn weer aan tafel om hun onmin uit te spreken en de gemeenteraad heeft dinsdag vast een klap gegeven op de extra miljoenen voor de bouw van de tempel. Wat kon de raad ook anders. Er staat al tijden een half afgekloven gebouw op het Vredenburg. Daar zal toch een keer wat moeten gebeuren. Een meerderheid van de raad voelde zich met de rug tegen de muur gezet door de wethouder. Maar ja, dat waren ze al toen werd ingestemd met de sloop van het oude muziekcentrum. Ik was altijd wel benieuwd naar dit moment in de Utrechtse politiek. Je voelde op je klompen aan dat de prijs voor het gebouw zou stijgen, maar wat als die echt uit de klauw was gelopen. Hoe was er dan omgegaan met de meest troosteloze plek in Utrecht centrum. Hadden we de boel daar dan jaren braak laten liggen? Als een prachtige ruïne van hoogmoed na de val? Hoe dan ook, de kogel lijkt wel door de kerk. En als de bouwer niet het loodje legt tijdens de economische crisis, iets waarvan ik overigens niet zeker ben, dan kan de Vrede van Utrecht in 2013 werkelijk gevierd worden in een opgeknapt hoekje van de stad.

Het robbertje van donderdag gaat over de Voorjaarsnota. Inmiddels heeft het college toch op tafel gelegd welke potjes allemaal worden leeggeroofd om 40 miljoen bij elkaar te schrapen voor het vullen van crisisfondsen. Het wordt lastig de komende jaren in de Domstad om de boel financieel een beetje gezond te houden, zoveel is nu wel duidelijk.

En helaas kan ik niets schrijven over mogelijk nieuwe snelwegen rond de stad. De politiek kreeg de stukken weer als vanouds geheim. Ik ben er eens niet achteraan gegaan. Je moet de boel niet altijd op scherp zetten. Het is per slot van rekening bijna vakantie, ook voor mij!