De effecten van de economische crisis beginnen lekker los te komen. Bedrijven die tot voor kort hoorden tot de pareltjes van Nederland glijden achter elkaar in surseance. Je zou je nu moeten afvragen of die bedrijven inderdaad ‘pareltjes’ waren, of gewoon een heleboel gebakken lucht die in stand werden gehouden door mooie verhalen en veel te enthousiaste banken. Het Utrechtse Econcern is zo’n club. Groot geworden door vooruit te vechten. Helemaal volgefinancierd door de banken omdat het nooit fout kon gaan met zo’n leuke innovatieve groene club. Van lieveling tot failliete tent in een paar maanden tijd. Dat krijg je ervan als de boel overgefinancierd is en er een lullige crisis voorbij komt zeilen. Waar zijn ze gebleven, de ouderwetse directeuren die nog snapten dat een gezonde club een beetje vet op de botten moet hebben. Dat er winst gemaakt moet worden voor het volgende bedrijf moet worden gekocht op opgezet. Het doet allemaal een beetje denken aan de internetbubbel, zo rond het jaar 2000. Ook toen donderden bedrijven in elkaar waarvan iedereen dacht (hoopte) dat het blijvers waren. Worldonline is een mooi voorbeeld. Dat bedrijf had jaarlijks aan iedere simpele e-mailaccount houder honderden pieken moeten verdienen aan geleverde diensten om de beurskoers waar te maken. En dat kon natuurlijk helemaal niet.

Op internet neemt bijna niemand diensten af omdat bijna alles gratis bij elkaar te zoeken is. Vandaar dat vooral de grote zoekmachines winst maken aan advertentie-inkomsten. Een bedrijf heeft er belang bij bovenaan de lijst te komen en daarvoor kan je betalen. Voor de rest wordt aan internet nog veel te weinig verdiend. Natuurlijk, de webwinkels doen het uitstekend en dat gaat enorme gevolgen krijgen voor de winkelcentra van Nederland. Denk aan het Utrechtse Stationsgebied. Daar moeten ontzettend veel extra winkels komen terwijl steeds meer mensen via een simpele muisklik hun inkopen doen. Ik hou mijn hart wel eens vast wie straks al die winkeltjes nog gaan huren.

Ook de dag- en weekbladen krijgen klap op klap. Teruglopende advertentie-inkomsten, minder abonnementen en karrenvrachten vol informatie gratis op het internet. Honderden journalisten die hun baan verliezen, kranten die dunner en dunner worden. Een hele zorgelijke ontwikkeling omdat daarmee ook de informatievoorziening aan de burger op het spel staat. Toch gaat op dat punt de wal het schip keren. Een aantal dagbladen die ook werken met gratis websites gaat, om het aantal abonnees kunstmatig op te pompen, steeds minder artikelen op internet plaatsen. De gedachte is dat de lezer dan vanzelf weer een krant gaat kopen. Zo werkt dat niet, wacht maar af. Er zal gewoon een verschuiving plaatsvinden. De grote krantenconcerns zullen stukje bij beetje in elkaar vallen en nieuwe kleinere en slagvaardiger bedrijfjes komen daarvoor in de plaats zolang de grote geen nieuwe strategie kunnen bedenken. Een hele gezonde ontwikkeling die door een flinke crisis versneld is ontstaan. Bedrijven moeten weer topwerk afleveren. De banken gaan weer nadenken waar wel en waar geen geld in te steken. Directies worden weer afgerekend. Het zal nog even zwaar zijn, maar een crisis heeft ook goede kanten!