Geen crisis, zegt de burgemeester van Utrecht, als reactie op het feit dat de tweede coalitiepartij opstapt uit zijn college. Wat is het dan wél, een afgesproken evaluatie van het college of een herijking van het collegeprogramma. Daar wilde ik vrijdag deze column over schrijven. Het was toch eens tijd dat dit college een jaar voor de verkiezingen de verwezenlijking van ambities eens even tegen het licht hield. Maar dat gebeurt nu vanzelf.

Onvermijdelijk, is mijn conclusie. Op Radio 1 hoorde ik Robert Giesberts het zondag glashelder toelichten. GroenLinks wil geen extra weg in de stad en dan is de logische stap als partij uit het college te gaan. En zoals hij het stelde, zo hoort dat in een democratie. En even onvermijdelijk is die weg wanneer je verkeer aan de westkant uit de woonwijken wil halen. In 2000 stond die al gepland, maar toen veranderde de politieke werkelijkheid.

En dit zat er natuurlijk aan te komen. De PvdA, een beetje geholpen door het CDA, zat al driftig aan de stoelpoten van GroenLinks te zagen. Over de tekorten bij Vredenburg en over de WMO liet men Cees van Eijk bewust in het stof bijten. Dat helpt allemaal niet bij een te nemen gevoelig besluit over infrastructuur.

De burgemeester concludeerde wel dat besluitvorming nu moeilijk werd voor het college. Ja, dat snapt iedereen wel. Wat moet er nu gebeuren. Lijmen lijkt mij uitgesloten. Er zijn dan nog twee mogelijkheden. Je haalt een andere partij erbij, bijvoorbeeld de VVD. Die waren altijd voor de Spoorlaan. Wil de VVD, dan zal je de prijs daarvoor moeten betalen en is het ook een kwestie van ambitie bij liberale wethouderskandidaten. Wie gaat dat voor een jaartje doen. Of je stelt dat het crisis is en alle hens aan dek: economisch en politiek. En dat je de komende periode toch een aantal besluiten moet nemen, bijvoorbeeld om rijkssubsidies te behouden, maar ook ten aanzien van de uitvoering van de WMO, het Stationsgebied, de groeiende onveiligheid, bouwen in Leidsche Rijn en niet te vergeten de teruglopende economie van de stad.

Ik zou het eerste proberen en wanneer het op korte termijn niet lukt met een andere partij dan doorgaan als rompcollege met een lijst van te nemen besluiten in het algemeen belang.

Het is dan aan de oppositie hoe hier mee om te gaan. Vanaf november zullen er in verband met de verkiezingen toch nauwelijks meer besluiten vallen, tenzij het rompcollege gaat voorsorteren op een nieuwe coalitie na die verkiezingen. De sleutel ligt bij de PvdA, want de strijd zal zijn wie de meest linkse sociale partij in de stad is. Daar zit toch altijd nog 75 procent van de Utrechtse stemmen.