Ook zo verdrietig dat het eerste beetje lente direct weer werd verdrongen door maartse buien? Ik wel. Bitterkoud was het maandagmorgen aan het spoor bij Vleuten. Ik moest daar naar toe om foto’s te maken van een aantal ontspoorde wagons van een goederentrein.

Nu heb ik een groot deel van mijn jeugd in de nabijheid van dat spoor gewoond, maar dit is de eerste keer dat ik een ontspoorde trein heb meegemaakt op dat baanvak. Dat mag een wonder heten als je beschouwt wat wij als dorpsjeugd vroeger langs dat spoor uitvraten. Een mooie stunt was om van een dubbeltje een gulden te maken. Via de weilanden trokken we op naar het spoor bij de Hamtoren. Polsstok mee om over de spoorsloot te springen. Tegen de flauwe spoordijk aangelegen was het wachten op een voorbijgesnelde trein. Zo slim waren we toen gelukkig wel: als er net een trein was langsgekomen dan wist je dat de volgende minimaal twee minuten op zich liet wachten. Een van ons legde een serie dubbeltjes midden op de rails. Met een beetje mazzel kon je daarna een prachtig plat muntje zo weer van de spoorbaan afplukken.

Een vriendje dat er met zijn oudere broer een hobby van had gemaakt om er met de metaaldetector op uit te trekken deponeerde een keer kogelhulzen gevuld met kruit op de rails. De kogels waren vakkundig van de hulzen afgehaald, anders waren er doden gevallen. Ik was daar niet bij, dus kan niet navertellen hoe hard de boel geknald heeft. Die knallen veroorzaakten wij weer liever met het leggen van een rijtje kiezels op de rails, iets meer richting het oude station van Vleuten. Als een raket vlogen die kiezels tegen een scherm dat langs het perron stond. Een oorverdovend kabaal. Wel beschouwd domme en gevaarlijke stunts die toen gemeengoed waren. Net als ‘vissen’ met dieptebommen die werden gefabriceerd van jampotten, gevuld met zand waartussen een klein blokje natrium werd gedaan. Volledig onverantwoord! Deksel op het potje waarin wat gaten waren gestoken. Potje werd in dezelfde spoorsloot gedonderd en dan maar wachten tot het water het blokje natrium bereikt had. Een mooie gesmoorde knal, een waterfontein, en met een beetje mazzel kon je de rietvoorns van het water afplukken.

Nu mijn oudste zoon net zo oud is als ik toen we zulke dingen deden snapt u dat ik zijn gangen zorgvuldig na ga. Het is alleen in dat verband goed dat er een spoordijk kwam die bijna onbereikbaar is geworden voor de dorpsjeugd. Ik denk daarom dat de ontsporing van maandag niks te maken heeft met kattenkwaad. Voor al het andere is die spoordijk een lelijk monstrum dat als een deltadijk het noorden van Vleuten heeft afgesneden van het zuiden. Visueel dan, voor de rest is het veiliger zonder spoorwegovergang. Het geluid van de treinen is helaas oorverdovend geworden. Vroeger viel ik er heerlijk op in slaap, van die vertrouwde cadans. Nu is het alsof er een machinegeweer afgaat als er een trein langskomt. En dan een machinegeweer dat niet afgaat door kinderspel.