woensdag 18 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




So Vocking what!
Column
Gepubliceerd: 2009-03-19
door: Tom Staal








Meestal vallen de eikeltjes pas in de herfst, maar in Utrecht doen ze dat graag al in het voorjaar. Zodoende viel het college afgelopen weekend. Het grote voordeel is in mijn ogen dat we verlost zijn van de man die het woord slapjanus een nieuw gezicht gaf, de heer Giesberts. De man die zo kinderachtig was een vlondertje in Leidsche Rijn, dat bewoners hadden geplaatst om het voor de jongste telgen van een eendenfamilie mogelijk te maken de kant op te klimmen en zodoende niet te verdrinken, te laten verwijderen. Vervolgens weigerde hij ook een klein bedrag neer te tellen om de eendjes alsnog te helpen door de gemeente zo’n vlondertje te laten plaatsen. Die man is er samen met zijn groene partijgenootjes verantwoordelijk voor dat Utrecht in een politieke crisis verkeert. We zien hem niet meer terug. Ik zal hem niet missen.
De bestuurders van de stad waren niet de enigen die in de afgelopen dagen omvielen. Herman Vocking is op 81-jarige leeftijd definitief gestopt met worsten draaien. “So Vocking what”, denkt u wellicht, maar de man die Utrecht culinair (ahum) op de kaart zette, is niet meer. Op deze site stond helaas geen bericht, dus zie ik het als mijn plicht er alsnog een stukje over te schrijven. Dat hebben Herman en zijn worst verdiend.

Vocking, het vette bakleverworstje van Utrechtse makelij, heeft zijn geestelijk vader zien heengaan. Ik heb er even aan moeten wennen, maar tegenwoordig ligt het worstje me standaard vanuit de koelkast aan te staren. Utrecht heeft weinig echte lekkernijen. Op de Zadelstraat zit een bakker die Domtorentjes verkoopt. Het heeft meer weg van een bonbon op anabolen. Het afschuwelijke ding heeft een formaat van zes keer een normale bonbon, heeft een smakeloze vulling die ik niet kan thuisbrengen en de vorm van, u raadt het al, de Domtoren. Leuk voor Japanners op bliksembezoek voor ‘toegotower’ (d.w.z. waar is de Domtoren, want ik heb maar vijf uur voor de Martinitoren, de Domtoren, de Keukenhof en Madurodam), maar niet aan te raden als verrassing voor je geliefde. Gorinchem heeft Zoute Bollen, Amsterdam heeft Ossenworst, Twente heeft Krentenwegge en Utrecht heeft dus Vockingworst.

Ooit werkte ik in een snackbar in de binnenstad. Het broodje Vocking stond daar uiteraard op het menu, geserveerd met mosterd indien gewenst door de toekomstige eigenaar. Variaties waren er op verzoek in overvloed, de één wat makkelijker voor te stellen dan de ander. Ik heb ze op broodjes geserveerd: gebakken en/of gefrituurd met en zonder pindasaus, tussen kroketten gepropt, met uien, met jam en ga zo maar door. In een restaurant ben ik ze eens tegengekomen, gemarineerd in brandewijn, hoe fijn. Variaties te over, maar het recept van de worst zelf bleef meer dan honderd jaar hetzelfde. Dat houdt in iedere geval in dat de vader van Herman ermee begonnen moet zijn.


Herman is naar boven verhuisd. Hij zal Petrus bij de ingang vast getrakteerd hebben op een stukje hemelse Vockingworst, waarna hij zonder verdere omhaal kon doorlopen. Zo zou ik het ook doen als ik portier was van de hemelpoort. Zijn vader zal blij zijn dat hij er eindelijk is om hem te helpen iedereen daarboven van deze wereldse worst uit Utrecht te voorzien, maar voor hoe lang nog? Over een aantal jaren zal Sidonia look-a-like Sonja Bakker op de hemelpoort kloppen. Dan is het natuurlijk afgelopen met het vette worstje en zal iedereen in de hemel, op crackers en Ligakoeken moeten teren. Herman, het ga je goed daarboven, geniet van je rust, laat de mensen daar nog volop van je heerlijke worst genieten, voordat het te laat is. Pas op met die 72 maagden die daar volgens sommigen schijnen te huizen, die denken aan iets heel anders als ze worst horen…


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht