Een paar dagen geleden reed ik op de ringweg Alkmaar en zag het bord Den Helder. Den Helder, het was nog dertig kilometer en het heet daar Laag Noord-Holland, zo las ik op een toeristisch bord. Ik keek de leegte in en begreep nu waarom de burgemeester van Den Helder zijn vriendin een TomTom gaf op gemeentekosten.

Het gaat mij er niet om burgemeester Stefan Hulman door het slijk te halen. Dat heeft hij zelf al genoeg gedaan. Het gaat om wat anders. Hulman ving naast zijn salaris nog wat wachtgeld van het wethouderschap van Rotterdam en regelde een woonlastenvergoeding van 3200 euro per maand in b en w van Den Helder omdat hij zijn appartement en garagebox in Rotterdam niet kon verkopen. Hij moest tenslotte ook zijn Helderse villa kunnen betalen. Toen bleek dat hij inkomsten verzwegen had, nog een huisje in Spanje had en onder andere zijn verjaardagsgebak en een nieuw rood biljartlaken declareerde bij de belastingbetaler, kregen de wethouders spijt van de regeling. En nu moet hij weg. Het wordt waarschijnlijk eervol ontslag.

Het gaat mij erom dat deze man geen enkel berouw toonde over zijn handelen. Hij vindt het doodnormaal, want hij heeft toch die regeling gekregen. Ga dat maar eens iemand vertellen die een huis gekocht heeft en zijn oude huis niet kwijt kan. Ik ben benieuwd waar Hulman straks opduikt. Ik denk over twee jaar waarnemend burgemeester van Heemstede of zo. Het zelfreinigende vermogen van ons openbaar bestuur is beperkt.

Zo staarde ik vorige zondag verbluft naar Buitenhof. Daar zat Geert Dales. Voor hem was het Noorden ook te klein. Hij hield na zijn blauwe maandag wethouderschap zijn huis aan in Amsterdam en toen de gemeenteraad van Leeuwarden kritisch werd over zijn pensionvergoeding, was hij na een jaar weg. Dales sprak orgastisch over zijn begroting destijds voor de nieuwe metrolijn. Hij had het goed gedaan. Er was niets aan de hand. Ik verwijt hem niet die begroting van destijds, maar dat je achteraf geen greintje zelfkritiek hebt over wat je de bewoners nu aandoet is voor mij onbestaanbaar. En deze man ambieert het ministerschap van Onderwijs. En dat wordt hij een keer, let op.

Harm Janssen was nog zo grootmoedig om namens het college in Utrecht excuses aan te bieden voor de verkeerd gelopen aanbesteding van de bibliotheek. Zo hoort het. Mijn voorstel is om daar in het noorden een Guantánomo Bay op te zetten, bijvoorbeeld een deel van een waddeneiland. Daar moeten de Hulmannetjes en Dalesen maar eens een jaartje tot inkeer komen. En Harm Janssen mag er de baas van zijn.