Gaat u stemmen komende week? Iedere keer twijfel ik of het zin heeft, maar iedere keer maak ik toch de gang naar de stembus weer. Laat ik eerlijk zijn, de waterschapsverkiezingen heb ik bewust overgeslagen nu de politiek ook daarop zijn invloed is gaan aanwenden. Alsof er niets meer heilig is. Dat gremium was gedoeld voor keurige bezadigde heren. Liefst oude landadel die verstand van zaken had. Maar nee, ook daar moesten en zouden politici naartoe gedirigeerd worden. U snapt, het politiseren van de samenleving is niet mijn ding. Daarom doen de Europese verkiezingen mij wat vreemd aan met het afslag van de tweede kamer dat opeens Europa zo belangrijk vindt. Nooit een Europese zin horen uitspreken, maar nu is het natuurlijk immens belangrijk. En inderdaad, Europa is veel belangrijker dan menigeen zichzelf wil doen geloven. Maar stuur er dan wat toppers naar toe. Ik snap alleen best dat zo lang ze in Brussel bezig zijn met onzinnigheden als de kromming van de banaan, of de hoogte van een trapleer (althans, de hoogte waarop een schilder of glazenwasser nog mag werken) niet iedereen is geïnteresseerd. Maar Europa is belangrijk. Europa bracht vrede (behalve dan op de Balkan, pijnlijk), welvaart en stabiliteit. In IJsland weten ze inmiddels hoe jammerlijk het is dat zij geen lid zijn en niet binnen de Eurozone vallen. Maar goed, voor de zetelverdeling doen ze het maar een keer zonder mij.

Ik had nog willen schrijven over de laatste column van mijn collega Kalmann van het AD/UN. Hij is niet alleen vervroegd weggegaan bij zijn krant, maar hij is nu ook klaar als columnist. Ik denk dat hij dat erger vindt dan het verlies van zijn baan als hoofdredacteur. Het is zo’n vast punt in de week. Je bouwt je week heerlijk rond dat punt. Bij mij was dat de maandagmorgen. Maar sinds ons krantje is overgenomen door een andere uitgever gebeuren er meer vreemde dingen dan het vernietigen van een oplage. Ook de sluitingstijd van de krant is vervroegd. Wat ik normaal maandag voor het middaguur kon doen, moet nu zondag voor de avond. Ik kan daar niet aan wennen. Mijn hele bioritme is naar de haaien. Als ik me met mijn oudste zoon pleeg warm te draaien om Studio Sport te aanschouwen moet ik werken. Deze zondag zat ik heerlijk met vrouw en jongens aan de asperges en witte wijn bij mijn ouders terwijl ik een stukje had moeten schrijven. En dat nota bene op zondag. Als ik al niet kan wennen aan een nieuw tijdstip, dan kan een columnist er niet aan wennen geen stukjes meer te hoeven schrijven. Het zal mij niet verbazen als Kalmann gewoon door blijft gaan met het maken van zijn stukjes, maar die ziet nu niemand meer. Wat dat betreft mag van mij de Utrechtse politiek doorgaan met het doen van verzoeken om de schrijfsels van Kalmann openbaar te krijgen. De mails tussen hem en Wolfsen hebben we inmiddels kunnen lezen, maar zijn komende columns, daarin ben ik geïnteresseerd!