Er komt misschien een Martin Brilstraat en een W.G. van de Hulstweg, en er is al een Majoor Bosshardtplantsoen in Utrecht. Micropolitiek is ook politiek. Na vorige week ben ik voor een Gordonstraat in de stad. Hij vervulde tenslotte een heldenrol voor de homorechten bij het songfestival.

Joling en Gordon Over de Vloer vond ik een schitterend programma. Vooral die keer dat Gordon en Geer moesten werken in de zeehondencrèche in Pieterburen. Op de vraag aan Lenie ’t Hart hoe zeehonden het nou met elkaar deden, stak de laatste een dor referaat af dat dit niet zo makkelijk was in gevangenschap. Tot Gordon haar onderbrak met: ‘op z’n hondjes toch.’ Lenie vatte het niet en vervolgde haar betoog over de zoutsamenstelling van het water en het ontbreken van voldoende modder in het crèchebassin. Geer lag op zijn rug en kwam niet meer bij.

Gordon dreigde vanwege het mogelijk neerslaan van de gay pride in Moskou niet in actie te komen in de finale. Dat werd door de autoriteiten zo serieus genomen dat de Toppers die finale niet haalden. Spijtig, maar Gordon maakte z’n punt. Hij had het toch al even lastig, want in Vrij Nederland bleek dat hij behalve aan de top staat van de meest geliefde presentatoren, ook het meest verguisde televisiehoofd heeft. In Moskou knuppelde vervolgens de politie een bosje betogers neer en sloot ze op. Gordon bekeek het op z’n pc. Hij rilde er van, het leek hem niks om opgesloten te zitten in een Russische cel.

Wat jammer dat hij niet heeft doorgezet. Ik had het willen zien, geboeid en afgevoerd door agenten en Geer bij hem op bezoek in de cel. Dat was televisie geweest. In één klap terecht de homo’s op de kaart tegen die repressie, je bent wereldnieuws en in Nederland weer de nationale knuffelbeer. Zo’n COC-verslaggever die opgepakt werd, is dan maar klein bier.

En doe het nu, die Gordonstraat. Hij leeft nog, de Toppers zijn hot en je maakt als stad een punt tegen discriminatie. Hoewel er in Londen al een Gordon Street is, stel ik voor om toch de internationale pendant te nemen, sluit ook beter aan bij de grootstedelijke ambities van het stadsbestuur. Kijk of er nog ergens een plantsoen is en anders is er vast wel iemand die van de koloniale agressors J.P. Coen, Pieter Both en Admiraal Helfrich af wil.