Op de boerderij van mijn oom moest ik vroeger de mestput wel eens omspitten. Hij zei altijd: je doet hier leuke dingen zoals op de tractor rijden, dan ook de minder leuke.

Je stapt dan met je laarzen die mestvaalt op en begint met de grote vork het mengsel van modder, varkensdrek en hooi te verplaatsen. Omleggen heet dat in vaktermen.

En geloof het of niet, dat went snel. Na vijf minuten ruik je de stank nauwelijks meer en in mijn beleving kostte het toen wel twee uur. Je kunt beter varkensdrek hebben, dan kippenstront, want daar raak je niet snel aan gewoon. Ondertussen staat dat varken je in een hoek aan te staren met de poten diep in de drek.

Zo moet het ook gegaan zijn in de mailwisselingen tussen de burgemeester en de hoofdredacteur van het AD/UN. Het went snel om op een bepaalde toon te mailen, je hebt niet meer in de gaten dat anderen het wel vinden stinken, dat het niet kan wat je doet. Hoofdredacteur en verslaggever zijn inmiddels gesneuveld of zwaar gewond.

Ook ik ontzeg de burgemeester niet het recht om op te komen voor zichzelf, want hij heeft naar mijn mening het gelijk aan zijn kant wat betreft zijn woonvergoedingen. Hij mag ook fel en zelfs boos ageren, wie zou dat niet doen. Maar je mag niet je positie gebruiken om de zwakkere partij zwart te maken en daardoor te intimideren, want het ging verder dan een forse toon.

De burgemeester had dit in het college moeten afstemmen en naar zijn adviseurs of een advocaat moeten luisteren. Hij had toch een sterke zaak. Die waren mans genoeg geweest om dit, ahum, varkentje te wassen voor hem. Voor de democratie is het goed dat Leefbaar Utrecht alle correspondentie nogmaals heeft opgevraagd. Een halve mestput omspitten heeft namelijk geen zin.

Wanneer ik dan moe en voldaan die put uitstapte en ik achterom keek, dan stond het varken innig tevreden te knorren in het meest verse omgelegde deel. Mijn oom gaf mij een schouderklopje en keek voldaan naar het varken. De bestemming van dat dier lag meestal toch vast.