Onverwachte winst
Column
Gepubliceerd: 2009-05-10
door: Rene Verhulst
Bij het voeren van hogere politiek of pogingen daartoe grijpt in Utrecht de oppositie tegenwoordig vaak in. Zo ook nu de burgemeester zich listig tot hoofd van de afdeling communicatie heeft benoemd, want een politieke portefeuille was het niet. Dat is het nu wel gemaakt, wat waren de motieven en wie heeft het laten gebeuren. Ik behandel de motieven in volgorde.
De beste verdediging is de aanval moet de burgemeester gedacht hebben. Barcelona en Manchester United hebben volgens critici een slechte verdediging. Beide ploegen zetten er op in om met hun sublieme voorhoede in ieder geval te scoren. Zo haal je wel de Champions League finale.
Een leerproces kan het tweede motief zijn geweest. Dat doet het namelijk goed naar buiten. Na het verbieden van meerdere artikelen in de vrije pers heeft de raad een streep getrokken, al weet de raad nog maar de helft. Als hoofd communicatie kan de burgemeester nu wat opsteken. Net als Van Basten destijds als bondscoach. Dat was een dure les. Na een paar sublieme wedstrijden uitgeschakeld.
Historisch besef dan? Op de zolder van het stadhuis zo’n beetje boven de burgemeesterskamer, staan nog dozen vol met het boekje ’Portret van een periode, De Ranitz burgemeester, 1948-1970.’ Het kwam in 1970 uit en natuurlijk las ik het. Een heldenepos over de regent der regenten, bevriend met Juliana, door zijn Leidse corpsvriendjes in de baan geloodst. De auteur is Vos de Wael, destijds een hoge ambtenaar ten stadhuize. In het boek wordt verhaald over de grote portefeuilleroof. Enkele wethouders vonden dat De Ranitz wel een erg groot ego had. In collegeonderhandelingen werden hem de portefeuilles Cultuur en Economische Zaken ontnomen. De Ranitz attaqueerde met het in het leven roepen van een afdeling Voorlichting onder zijn ‘patronage.’ Zo kon hij zijn contacten met bedrijfsleven en de Utrechtse fine fleur naar zijn smaak blijven onderhouden.
Toch hogere politiek tenslotte. De college-onderhandelaars waren vermoeid en volledig op de inhoud van hun akkoord gespitst. Daarna portefeuilleverdeling. Niemand stond stil bij deze ‘portefeuille.’ En naderhand op de gang of op een wethouderskamer zeg je dat jij dat wel wilt doen. Niemand vindt het op dat moment een probleem en dan ben je het. Er hoeft niet eens over gestemd over te worden en de raad krijgt naderhand wel een verhaal voorgeschoteld.
U mag zelf kiezen uit bovenstaande motieven. Zoals gezegd was het geen politieke portefeuille. Op z’n hoogst was het een gedemilitariseerde zone. In mijn periode gaf de burgemeester aan Communicatie qualitate qua onder zich te hebben. Toon Gispen heeft het altijd bestreden. Maar nu er een portefeuille van is gemaakt kan de politieke verantwoordelijkheid en handelen en nalaten daarbinnen van de burgemeester ook democratisch onder de loep worden genomen. En dat is onverwachte winst.
Stuur dit bericht door!
|