Klik hier voor een vergroting

Het stukje Weerdsingel Westzijde tussen Wijk C en Pijlsweerd kende ik eigenlijk alleen als een stuk oud asfalt dat als parkeerplaats werd gebruikt. Het had, geloof ik, wel een slagboom, maar ondanks dat leek het toch op een illegale parkeerplaats.

Vaag herinner ik het me als een soort speelplaats waar de kinderen uit de wijk konden voetballen. In mijn herinnering was het de Utrechtse variant van zo'n basketbalveldje in The Bronx, of een andere New Yorkse buitenwijk. De hoge bebouwing is vervangen door de heg, links en rechts, en de dubieuze bedrijven, zaten iets verderop achter de Amsterdamse Straatweg. Niet dat ik er ooit kinderen met een bal heb zien spelen, en al helemaal geen Italianen met messen, of ander wapentuig.

Ook had ik geen idee hoe je precies moest rijden om op de parkeerplaats te komen. Het was een gewoon stukje niemandsland, omgeven door een oude heg met gaten daar waar de buurtbewoners een doorgang naar de parkeerplaats, of de overkant nodig vonden.

Er hing een lucht als bij een oude garage. Op sommige plekken was het moeilijk te zien waar het asfalt ophield en het zand begon, omdat er zoveel olie door het zand zat. Waarschijnlijk zijn daar door de jaren heen vele liters olie ververst en ongeveer evenveel liters in het riool of in de grond gestroomd. Een goed milieu had toen nog iets te maken met waar je ouders vandaan kwamen en had niets te maken met het weg laten lopen van oude olie.

Van een vriendin die aan de Weerdsingel woonde hoorde ik dat zij aan het water kwam te wonen. En kort daarna herverscheen het eerste stukje singel. Het grasveldje waar op 30 april altijd de kindervrijmarkt werd gehouden werd er voor opgeofferd. Het was een leuk stukje vrijmarkt, niet dat ik er ooit iets gekocht heb, maar het was er gezellig en er hing een echte vrijmarktsfeer, zonder concurrentie of vechten om de beste plek.

Het eerste deel van de nieuwe singel leek eerst nauwelijks meer dan een verbreding van het water voor de sluis en gaf de rondvaartboten extra ruimte. Pas met het tweede gedeelte kreeg het singel-idee echt vorm. Eerst de brug en daarna graven maar. Oude ruïnes werden blootgelegd en het water sijpelde weer binnen in de oude waterweg. Ooit moet het ook zo begonnen zijn. Alleen ging het toen zonder machines, werd alles met de hand gegraven, en werden de kades steen voor steen opgebouwd.

Sinds ik in Pijlsweerd woon, ken ik de singel al niet anders meer dan als een open water. Doodlopend, dat wel, maar het is al bijna of hij er altijd geweest is. Soms zie ik een reiger hoog aan komen vliegen boven de stad, en dan weet ik dat die op de singel aan vliegt. En als we 's zondags even de stad ingaan om een kop koffie te drinken, lopen we het eerste deel langs de singel om met een omtrekkende beweging in het centrum te komen. Het is een fleurige wandeling in het voorjaar. De berm staat vol met veel kleurige bloemen, en aan de waterkant groeien gele lissen. Een heel contrast met de vieze parkeerplaats die er eerst was.