woensdag 18 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Behaarde frikadellen en gewauwel
Column
Gepubliceerd: 2009-11-26
door: Quentin van Dinteren








De tijd doorgebracht in bus of trein wordt door eenieder anders besteed. De één gaat een beetje zitten lezen en anderen knopen ongewenste gesprekken aan. Dan zijn er natuurlijk ook nog diegenen die een beetje luid muziek gaan lopen draaien op hun sullige telefoontjes en gevaarlijk om zich heen gaan lopen loeren. Er zijn er echter ook een paar – en zo ook laatst weer – die er een heel andere hobby op nahouden.

Het betrof hier een vrouw die met een hondje de bus in kwam wandelen terwijl ik angstvallig uit het raam zat te kijken om mijn halte niet te missen. Gezond lopen zat er niet in, aangezien dit hondje meer een behaarde frikadel was die eruit zag alsof nog drie stappen zijn belaste hartje uit elkaar zouden doen knappen van pure vermoeidheid. Net als zijn baasje overigens, dus het is ze vergeven.

De vrouw ging naast mij zitten en ik vervolgde mijn compulsieve staarsessie uit het raam om mijn halte maar niet te missen. Er was echter nog geen minuut voorbij of ik dacht dat de vrouw wat tegen mij zei. Dus ik keek weifelend haar kant op. De behaarde frikadel lag hijgend in het gangpad en de vrouw zelf tuurde met een McDonalds-esque vermoeidheid voor zich uit, dus ze kon het niet tegen mij hebben.

Wederom vervolgde ik mijn staarsessie, totdat ik haar nogmaals hoorde wauwelen. Geïrriteerd keek ik nu haar kant uit, terwijl zij in haar ‘FC Utrecht’-portemonnee – voor een dame natuurlijk de meest stijlvolle keuze in accessoires – iets aan het zoeken was. Maar nu bleef ze maar zuchtend en steunend doormompelen tijdens het zoeken en dat alles met een zwaar vermoeide en gedeprimeerde gelaatsuitdrukking.

Ik begreep simpelweg niet wat ze nu wilde bereiken. Wilde ze dat ik met haar ging praten? Wilde ze dat ik beaamde dat haar leven zo moeilijk of haar portemonnee zo mooi was? Wilde ze dat ik keihard begon te schreeuwen en haar hondje op de slof nam? Of zat ze soms enorm te wachten tot ik gewoon wegging, haar gewauwel zat zijnde?

Hoe dan ook, ik zat mij kostelijk te irriteren en, natuurlijk, terwijl ik zo in gedachten was, reed de bus vrolijk mijn halte voorbij. Vijf minuten langer lopen en nog een paar minuten van haar gestamel genieten: wat een plezier!


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht