Daar lig ik. Onder IK, de grote neonletters die me altijd zo fascineren vanuit de trein. Nogal hard van de fiets gevallen, ik vertel maar niet hoe. Bloed. Paniek. En bezorgde gezichten boven me die me vertellen dat ik er inderdaad lullig bij lig. Maar na wat lijmpogingen in het ziekenhuis kan ik ’s avonds alweer de stad in om de goede afloop te vieren. Met een sjaaltje om mijn bloederige haren geknoopt loop ik het café in.

Correctie: wíl ik het café inlopen.

Mijn hoofddoekje en ik mogen niet langs de portier. Zelfs niet als ik mijn persoonlijk drama van die ochtend op straat gooi. En waarom doe ik dat eigenlijk, ik ben die onbekende in die grote zwarte jas toch geen enkele uitleg verschuldigd? Ik wil hier gewoon een drankje drinken, net als altijd. Nooit problemen gehad om dit café -ik noem geen namen, maar neem van mij aan dat het gras van de buren niet altijd groener is- binnen te komen.

Met mijn blonde haren en blauwe ogen knikte ik de portier enkel toe bij het passeren, ik zag hem nooit als een obstakel. Lekker onnozel. Verander je blonde haren in een hoofddoek en hij verandert in één. Ik ben niet alleen boos, ik schaam me ook. Dat ik die verhalen van mijn Marokkaanse kennis over het deurbeleid in Utrecht nooit echt geloofde. Omdat ik er gewoon niet bij kan dat je iemand weigert puur en alleen vanwege zijn afkomst. Ik word wakker in de echte wereld. En het is geen fijne.

Vooral niet voor mensen met een hoofddoekje.

An


verZINsels.Com